„A nawet gdybyś to zrobił, upokorzenie obcej osoby nie uczyniłoby cię pomocnym. Nadal czyniłoby cię okrutnym”.
Poczułem, jak zaciska mi się gardło.
Kobieta rozejrzała się dookoła.
Nikt jej nie poparł.
Mruknęła coś pod nosem i wyszła.
Drzwi zamknęły się za nią.
Mama usiadła ponownie.
Jej ręce zaczęły się trząść.
Sięgnąłem po nie.
"Mama."
Zaśmiała się raz, chociaż w jej oczach pojawiły się łzy.
"Myślę, że potrzebuję minuty."
"Byłeś niesamowity."
"Byłem przerażony."
„Te rzeczy mogą się wydarzyć jednocześnie”.
Ścisnęła moje palce.
Alaric odsunął puste krzesło obok nas.
"Czy mogę?"
Mama skinęła głową.
Usiadł.
Przez chwilę wszyscy trzej milczeliśmy.
Wtedy Alaryk spojrzał na niedokończone tiramisu.
"To wszystko, co zamówiłeś?"
„Przyszło przed kolacją.”
Jego brwi uniosły się.
Mama wzruszyła ramionami.
„Mam 65 lat”.
On się zaśmiał.
"To brzmi jak ty."
Spojrzałem na nich obu.
„Więc to naprawdę twoja restauracja?”
Alaryk skinął głową.
„Dwadzieścia trzy lata.”
Mama znów się rozejrzała.
Jej wyraz twarzy uległ zmianie.
"Naprawdę to zrobiłeś."
Uśmiechnął się.
"W końcu."
