Część 2: Pokój za zamkniętymi drzwiami

David nie przekroczył progu domu Barbary od jedenastu lat, odkąd go opuścił.

Nigdy nie wybaczył jej kłótni, do której doszło przed śmiercią Emily, a Barbara nigdy nie wybaczyła sobie.

„Torby zawierają rzeczy Emily” – wyjaśniła. „Ale większość nie trafi na wysypisko. Ubrania, książki i przybory szkolne zostaną przekazane organizacji charytatywnej dla nastolatek”.

Torby z zielonymi metkami trafiły do ​​organizacji charytatywnej. Wyrzucono tylko uszkodzone przedmioty.

„A zdjęcia?” – zapytałem.

„Duplikaty” – odpowiedziała stanowczo Barbara. „Nigdy bym nie wyrzuciła jedynych kopii zdjęć mojej córki”.

Wstyd mnie palił.

Wymyśliłem całą okrutną historię na jej temat, opierając ją na jednej torbie, której nie miałem prawa otwierać.

Anna zadała pytanie, którego obawiałem się zadać.

„Dlaczego dopiero teraz sprzątasz pokój Emily?”

Barbara objęła obiema dłońmi szklankę z wodą.

„David przychodzi się ze mną pożegnać. Unikał tego pokoju przez jedenaście lat. Myślałam, że opróżnienie go uchroni go przed ponowną utratą Emily, podczas gdy on traci również mnie”.

Głos Anny pozostał łagodny.

„Zapytałeś go, czego chce?”

Barbara wyglądała na zaskoczoną.

"NIE."

„Skąd więc wiesz, że w pustym pokoju będzie łatwiej?”

„Jestem jego matką. Chronię go.”

„Być może” – powiedziała Anna. „Ale żal nie czyni z nas osób potrafiących czytać w myślach. Być może podejmujesz za niego decyzję, bo proszenie jest bardziej przerażające”.