„Proszę mi wybaczyć. Czy dobrze rozumiem, że ten dom na wsi należy do ciebie i że rodzina Żanny nie ma z nim nic wspólnego?”
„Zgadza się, Wiaczesławie Andriejewiczu” – odpowiedziałem, unosząc paszport i wyciąg z Jednolitego Rejestru Nieruchomości, aby ojciec pana młodego mógł wyraźnie zobaczyć nazwisko właściciela i adres nieruchomości. „Dom i ziemia należą do mnie z tytułu dziedziczenia po rodzicach. Walery i ja jesteśmy oficjalnie rozwiedzeni od maja tego roku. Jego matka, siostra i on sam weszli na moją daczę bez mojej wiedzy, potajemnie dorobiwszy wiosną kopię mojego kompletu kluczy. A dziś zażądali od ciebie trzystu pięćdziesięciu tysięcy rubli z jednego prostego powodu: wczoraj o wpół do dwunastej w nocy cała banda, bez pytania, otworzyła drzwi mojego mieszkania w mieście z zapasowym kompletem kluczy ukrytym po rozwodzie i zażądała ode mnie trzystu pięćdziesięciu tysięcy – z pieniędzy, które sprzedałem za garaż ojca”. Gdy odmówiłam, Galina Siergiejewna oznajmiła mi w mojej obecności, że mogłabyś całkowicie wymienić bank, który wymieniłam, ponieważ widząc czyjś dwupiętrowy dom, nigdy nie odmówiłabyś pożyczki przyszłym krewnym aż do wtorku.
Za oknami werandy zaczął brzęczeć śrubokręt: Sierioża skończył zmieniać zamek w furtce i zabierał się za drzwi wejściowe do domu.
Wiaczesław Andriejewicz uważnie obejrzał trzymaną przeze mnie w rękach kartkę z oświadczeniem, skinął głową i wstał od biurka. Było jasne, że jest przyzwyczajony do zarządzania dużym zakładem i rozumienia ludzi bez zbędnych słów i scen.
„Dziękuję, Eleno Władimirowna” – powiedział do mnie. „Wyświadczyłaś naszej rodzinie nieocenioną przysługę. Nie tyle ratując moje trzysta pięćdziesiąt tysięcy z tego mitycznego depozytu bankowego, co uchroniwszy mojego syna przed spokrewnieniem się z ludźmi, którzy zakładają rodziny, potajemnie kopiując cudze zamki i osiadając na ich daczach. Marina, Denis, szykujcie się, wyjeżdżamy”.
„Denis, zaczekaj, posłuchaj mnie!” Żanna wstała z krzesła, chwytając narzeczonego za rękaw swetra. „Denis, nie mam z tym absolutnie nic wspólnego. Mama i Walera to wszystko zmyśliły, żeby ratować twarz przed twoim tatą! Dowiedziałam się o tym dopiero wczoraj, przysięgam!”
Denis ostrożnie odwinął rękaw i spojrzał na swoją narzeczoną:
„Żanna, dwa tygodnie temu pokazałaś mi na telefonie zdjęcie tego samego, kafelkowego kominka i spędziłaś pół godziny, opowiadając, jak w dzieciństwie grałaś z dziadkiem w warcaby i piekłaś przy nim jabłka. Więc nie zawracaj sobie głowy zrzucaniem całej winy na matkę; widzę, że to rodzinne. Do widzenia.”
Goście zdjęli płaszcze z wieszaków, wyszli z werandy do ogrodu, wsiedli do czarnego SUV-a i wyjechali przez bramę na centralną alejkę.
Zanim ryk ich silnika zdążył ucichnąć za sosnowym gajem, pod moją bramę podjechał ciemnoniebieski japoński kombi i krótko zatrąbił. Z drzwi kierowcy wyszedł krępy mężczyzna w skórzanej kurtce, niosąc pod pachą skórzaną teczkę, i zajrzał na podwórko:
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
