— Walera! Pani! Jest wpół do trzeciej, zarejestrowałem samochód na sprzedaż, przywiozłem umowę! Gdzie reszta pieniędzy? Chodźmy je policzyć!
Walera wyskoczył z werandy na ścieżkę ogrodową i ruszył w stronę furtki, rzucając po drodze wymówki:
„Arkadi, słuchaj, coś się popsuło... Mieliśmy dziś problem z gotówką, bank przełożył przelew na przyszły piątek! Odwołajmy umowę, a oddasz nam te trzydzieści tysięcy, które mama dała nam wczoraj u notariusza!”
Sprzedawca, Arkady, nie zrobił nawet kroku naprzód. Rozpiął teczkę, wyjął formularz notarialny z okrągłą pieczęcią i pomachał nim Walerze przed nosem.
„Nie traktuj mnie jak uczniaka, Walero. Wczoraj z twoją mamą podpisaliśmy u notariusza nie pokwitowanie wpłaty zaliczki, ale oficjalną umowę o zadatek na podstawie artykułu 381 Kodeksu Cywilnego! Jest napisane czarno na białym: jeśli kupujący nie wpłaci pozostałych 350 000 rubli do godziny 12:00 w sobotę, transakcja zostaje anulowana z winy kupującego, a zadatek w wysokości 30 000 rubli pozostaje u sprzedającego! Z powodu twojego telefonu dziś rano odrzuciłem dwóch prawdziwych kupców z gotówką. Zadzwonię do jednego z nich teraz i sprzedam samochód za godzinę. Do widzenia!”
Arkadij wsiadł za kierownicę, zawrócił w pobliżu sosen i odjechał w kierunku autostrady.
Walera wrócił na werandę, stanął naprzeciwko matki i pokręcił głową:
- No i mamo, jesteś zadowolona ze swojego przywództwa?
Mówiłam ci w zeszły wtorek wieczorem: nie powinniśmy celować w samochód za siedemset dziesięć tysięcy rubli, skoro mamy w kieszeni tylko połowę tej sumy, i nie powinniśmy podszywać się pod cudzą daczę w Sosnówce, udając własną posiadłość! Zawsze chciałaś grać bogatą damę przed swatkami i rzucać im piaskiem w oczy. Gdybyś mnie posłuchała, twoje trzydzieści tysięcy tulskich rubli pozostałoby nietknięte, a Żanna wyszłaby za mąż po cichu. Ale teraz, przez twoje intrygi, nie mamy pieniędzy, nie mamy samochodu i tak się skompromitowaliśmy przed połową miasta, że nawet nie chcemy wychodzić!
Galina Siergiejewna, wysłuchawszy nagany syna, zwróciła się do mnie i skrzyżowała ramiona na piersi:
„Masz już dość pracy, nauczycielu literatury?! Zniszczyłeś wesele Żanny, roztrwoniłeś moje trzydzieści tysięcy i zrobiłeś z mojej rodziny idiotę przed szefem! Mam nadzieję, że śnisz o tych grzybach i ogórkach! Walera, Żanna, łapcie torby i pozbierajcie pstrąga i szaszłyk ze stołu. Ten skąpiec nie powinien zostawiać naszych zakupów. Zamówimy natychmiast taksówkę do miasta!”
„Zabierz ręce ze stołu” – powiedziałem. „Ani kawałek ryby, ani mięso nie opuści tej werandy, Galino Siergiejewno. To wystarczy na porządny sobotni obiad dla Piotra Iljicza i ślusarza Sierioży, którzy wymieniają zamki w dzień wolny po twoim aroganckim zachowaniu. I radzę ci kupić telefon, nie po to, żeby wezwać taksówkę, ale żeby przelać dokładnie piętnaście tysięcy rubli na mój numer karty”.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
