„Dom jest naprawdę solidny; widać, że został zbudowany z dbałością” – skinął głową Wiaczesław Andriejewicz, odwracając się w stronę okna werandy z widokiem na ogród. „Teren jest zadbany, w pobliżu rosną wiekowe sosny”.
„Oczywiście, Wiaczesławie Andriejewiczu, jesteśmy staromodni; u nas wszystko jest solidne i niezawodne!” – wtrąciła Galina Siergiejewna. „A tak przy okazji, skoro już o tym mowa: nasz przyjaciel Arkadij przyprowadzi samochód, o którym ci mówiłam wczoraj wieczorem, pod bramę o wpół do trzeciej. Nie zapomniałeś o naszej małej przysłudze do wtorku, prawda, kiedy zamykają mi konto w banku?”
„Oczywiście, Galino Siergiejewno, umowa jest warta więcej niż pieniądze” – odpowiedział ojciec pana młodego, rozpinając tweedową marynarkę i wyciągając z wewnętrznej kieszeni grubą kopertę bankową. „Skoro nowożeńcy dostają samochód na ślub, dlaczego nie pomóc przyszłym krewnym przez trzy dni? To dokładnie trzysta pięćdziesiąt tysięcy”.
W tej właśnie chwili otworzyłem szklane drzwi werandy i wszedłem do środka razem z Piotrem Iljiczem.
„Dzień dobry, szanowni goście” – powiedziałem, podchodząc do stołu. „Przepraszam, że przerywam w samym środku fascynującej wycieczki po mojej posiadłości. Galino Siergiejewno, czy opowiedziałaś już przyszłym teściom, jak mój ojciec, Władimir Nikołajewicz, zbudował ten dom z sosnowych bali w 1998 roku, czy też od razu zabrałaś się za zbieranie moich borowików ze słoików na dolnej półce piwnicy?”
Zaskoczona Walera odłożyła szaszłyki z powrotem na talerz z zieleniną. Żanna odłożyła na wpół uniesiony widelec, a Galina Siergiejewna gwałtownie wstała z krzesła, próbując odgrodzić mnie od gości:
„Lena! Jak do cholery się tu znalazłaś? Rozmawialiśmy o tym wczoraj! Wiaczesław Andriejewicz, Marina Wiktorowna, nie zwracajcie na to uwagi, to była żona naszego Walerija. Poprosiliśmy ją grzecznie, żeby dopilnowała posesji, zanim nadejdzie mróz, jak gosposia za drobną opłatą. Patrzcie, przyszła po narzędzia ogrodnicze w nieodpowiednim momencie!”
„Jaki jeszcze sprzęt, Siergiejewno?” – wtrącił Piotr Iljicz, zatrzymując się obok mnie przy bufecie i wyciągając z kieszeni legitymację prezesa. „Powinnaś chociaż przestać zmyślać przy obcych! Drodzy goście, ja, Piotr Iljicz Krugłow, prezes spółdzielni Sosnówka, jestem sąsiadem tej rodziny od trzydziestu lat. Ten dwupiętrowy dom i tysiąc dwieście metrów kwadratowych działki zbudował, od góry do dołu, nieżyjący już ojciec Eleny Władimirowny, która, jak wynika ze wszystkich relacji, jest tu jedyną prawną właścicielką! Widziałem też pańskiego majstra, Walerę, na tej posesji dokładnie dwa razy w ciągu siedmiu lat: raz spał w hamaku pod gruszą przed obiadem, a drugi raz postanowił skosić trawę i przyciął trymerem wszystkie dalie mojej teściowej aż do korzeni!”
Wiaczesław Andriejewicz powoli schował kopertę z pieniędzmi z banku do wewnętrznej kieszeni marynarki, zapiął ją i zwrócił się do mnie:
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
