„Jesteśmy jedną rodziną, pieczątka rozwodowa się nie liczy!” Mój były teść przyszedł po moje pieniądze o północy, ale moją odpowiedź zapamięta na długo...

Za kwadrans druga taksówka podmiejska wysadziła mnie przy wejściu na osiedle Sosnówka. Zostawiłem samochód w biurze, żeby nie zwracać na siebie zbytniej uwagi, i poszedłem gładkim, żwirowym podjazdem mijając sosnowy gaj.

Piotr Iljicz, ubrany w marynarkę, z notesem prezesa w kieszeni, oraz nasz mechanik, Sierioża, barczysty mężczyzna z ciężką skrzynką narzędziową i dwoma pudełkami nowych zamków, już czekali na mnie przy moim żywopłocie z bzów.

Kute żelazne bramy mojej posesji były szeroko otwarte. Czysty, czarny SUV gości stał zaparkowany na utwardzonym placu pod jabłoniami. Przyszłe swatki przybyły więc dokładnie o wpół do drugiej i zapoznawały się z „rodzinnym gniazdem” panny młodej.

„Sierioża, zacznij natychmiast od bramy i furtki” – rozkazałem, wyjmując portfel z torebki i natychmiast płacąc ślusarzowi za zamki. „Wyjmij stary cylinder, zamontuj nowy i natychmiast oddaj mi teczki z etykietami. Piotrze Iljiczu, proszę za mną; czas powitać naszych drogich gości”.

Na przestronnej, przeszklonej werandzie z ciepłą, drewnianą podłogą trwała uczta w kupieckim stylu. Dym z brzozowych węgli, pieczonej ryby i kopru unosił się przez lekko uchylone nadświetla, zapewniając wentylację. Na dębowym stole, nakrytym koronkowym obrusem mojej mamy, stały porcelanowe naczynia z kompletu rodziców, wypełnione pieczonym szaszłykiem wieprzowym, karelskim pstrągiem pieczonym w folii oraz półmiskami serów i mięs. Moje własne marynowane borowiki i korniszony z piwnicy lśniły w kryształowych salaterkach. Na osobnej rzeźbionej półce, obok brzuchatego czajniczka z podgrzewaczem, stało kartonowe pudełko z wczorajszymi ptysiami.

Galina Siergiejewna siedziała na czele stołu, ubrana w elegancką brokatową bluzkę z bursztynową broszką, nalewając mój domowy nalew z jarzębiny z pękatej karafki. Obok niej siedziała Żanna w jedwabnej sukni, a naprzeciw niej goście: młody mężczyzna około trzydziestki w schludnym swetrze – pan młody, Denis – i jego rodzice, dystyngowany mężczyzna z siwiejącymi skroniami w tweedowej marynarce i zadbana kobieta w lekkim wełnianym garniturze. Walera stała przy stoliku z szaszłykami, podając gościom świeże zioła.

Galina Siergiejewna właśnie wkroczyła w rolę gościnnej właścicielki ziemskiej i prowadziła spokojną, towarzyską rozmowę, której pozazdrościłby jej sam Paweł Iwanowicz Cziczikow:

„Ciesz się, Wiaczesławie Andriejewiczu, spróbuj pstrąga, Marino Wiktorowno, i zwróć szczególną uwagę na grzyby maślane! Na początku września spacerowałem po sosnowym lesie za rzeką, zbierając wszystkie grzyby pod sosną i spędziłem trzy dni przy piecu, marynując je! Mamy tu w Sosnówce naprawdę wzorowe gospodarstwo, z pieczołowitą dbałością o każdy szczegół. Sam posadziłem te jabłonie Antonowa przy studni, a nasz Walerij sam wybudował lipową łaźnię i całe drugie piętro z kominkiem z fundamentów, sam strugał każdy kloc! A więc nowożeńcy, bądźcie spokojni: całe piętro i balkon oddajemy Żannie i Denisowi na letni domek, niech żyją długo i szczęśliwie!”

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇