„Jesteśmy jedną rodziną, pieczątka rozwodowa się nie liczy!” Mój były teść przyszedł po moje pieniądze o północy, ale moją odpowiedź zapamięta na długo...

Wracając do salonu, zerknąłem na zegarek: kwadrans po dwunastej. Wiedziałem jednak na pewno, że mój sąsiad z daczy i stały przewodniczący naszego stowarzyszenia ogrodniczego w Sosnówce, Piotr Iljicz, emerytowany maszynista kolejowy, o tej porze jeszcze nie spał, słuchał nocnej audycji radiowej i popijał gorącą herbatę z miodem lipowym i suszoną miętą. Piotr Iljicz mieszkał na swojej posesji za moim płotem przez cały rok i przyjaźnił się z moim zmarłym ojcem od ponad trzydziestu lat.

Wybrałem jego numer i odebrał po drugim sygnale:

„Słucham, Eleno Władimirowna! Chciałem do ciebie zadzwonić wczoraj wieczorem i zapytać, co jest przyczyną całej tej aktywności na twojej stacji w tym tygodniu”.

„Piotrze Iljiczu, mój drogi, wybacz mi, że dzwonię o północy” – powiedziałem. „Opowiedz mi dokładniej, co się ze mną dzieje”.

„Jak na jarmarku w Soroczyńcach!” – odpowiedział sąsiad. „W środę rano twoja była teściowa pojawiła się z Walerą i Żanną, wytaszczając torby z bagażnika. Zapytałem przez płot: »Siergiejewno, gdzie jest gospodyni? Naprawdę sama tu przyjechała?«. A ona odpowiedziała, jak żona gubernatora na objazdach: »Lenoczka to osoba skryta, ciężar dla wsi, więc podczas rozwodu po prostu oddała Waleremu daczę na siedem najlepszych lat jego życia, żebyśmy mogli sobie poradzić z młodą parą!«. Włączyli reflektory dookoła, z komina buchał dym, a dziś wieczorem Walera czyściła grill przy altanie i chwaliła się, że jutro przyjadą ważne swatki i nowy samochód zostanie dostarczony prosto na werandę.

„Właśnie dlatego do ciebie dzwonię, Piotrze Iljiczu” – powiedziałem. „Jutro o wpół do drugiej na mojej werandzie odbędzie się charytatywne przedstawienie sztuki Gogola „Rewizor”. Powiedz mi, czy mechanik naszej firmy, Sierioża, będzie tam jutro?”

— Od ósmej rano pełni dyżur w biurze, jutro pomoże mi zamknąć stare letnie doprowadzenie wody na trzecim rurociągu.

„Proszę, poproś go dziś rano, żeby kupił dwa solidne zamki wpuszczane – jeden do furtki, drugi do drzwi wejściowych – i żeby przyszedł z tobą do mojej furtki dokładnie o drugiej, uzbrojony w dobre narzędzie. Pokryję wszystkie koszty, a także zadbam o uroczysty sobotni obiad dla was obojga. I nie będziemy musieli stać przy piecu: menu jest już zatwierdzone i ustalone”.

„Zrobimy to najlepiej, jak potrafimy, Władimirowna!” – zapewnił Piotr Iljicz. „Bardzo chciałbym zobaczyć, jak Siergiejewna będzie sumiennie opiekować się cudzymi jabłoniami!”

Sobota wstała w pogodny wrześniowy dzień – tę złotą porę roku w centralnej Rosji, kiedy brzozy wzdłuż drogi mienią się cytrynowym kolorem liści, niebo jest wysokie i czyste, a południowe słońce ogrzewa powietrze z letnią intensywnością. Przed wyjściem z domu wsunęłam do torebki paszport, akt dziedziczenia i wyciąg z Jednolitego Rejestru Nieruchomości dla działki i domu w daczy – zawsze trzymałam te dokumenty w grubym tekturowym segregatorze w biurku mojego ojca.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇