Spojrzałam na Valerę. Mój były mąż zaczął sprawdzać zamek błyskawiczny w swojej wiatrówce z niezwykłą starannością.
„Ależ to interesujące” – powiedziałem. „A jak zamierzasz urządzić przyjęcie w zamkniętym domu mojego ojca, skoro dwa tygodnie temu zamknąłem sezon letni i zakręciłem wodę?”
Galina Siergiejewna zrozumiała, że nie ma już sensu chować szydła do worka, wyprostowała ramiona w płaszczu i bezczelnie postanowiła je wziąć:
„Mieszkamy tam od środy! W kwietniu, kiedy przywoziliśmy sadzonki, zrobiłam kopie bramy, werandy i domu z twojego pakunku w kiosku rzemieślniczym przy targu. Czułam, że z twoim egoizmem zamkniesz we wrześniu porządny dom na pustkę! Walera, Żaneczka i ja przyjechaliśmy w środę rano, odkręciliśmy wodę, odkręciliśmy elektryczny piec na pełnych obrotach na obu piętrach, żeby ogrzać sosnowe belki, napełniliśmy kominek brzozowymi kawałkami drewna, napełniliśmy lodówkę pstrągiem i mięsem i wyjęliśmy z kredensu najpiękniejszą porcelanę twojej matki ze złotym rankiem! Bądź wdzięczny, że ogrzali dom i pozamiatali ścieżki, bo inaczej nie mógłbyś się od ciebie odgarnąć zimą!”
„Więc otworzyłeś mój dom na wsi bez mojej zgody, wykorzystując potajemnie zrobione kopie, przez trzy dni zużywałeś tam prąd na mój koszt, a jutro planujesz przekazać dom moich rodziców jako swoją rodzinną posiadłość rodzicom pana młodego?” – podsumowałem.
„Co w tym takiego przestępczego?!” zaprotestowała była teściowa, sięgając do klamki. „Czy złocenie na twoich drewnianych ścianach odpadnie, jeśli kulturalni ludzie będą jeść z pięknych talerzy na werandzie choć raz? Bądź mądra, Eleno, nie psuj małżeństwa Żanny; w całym mieście nie znajdziesz dwa razy kandydata z takimi koneksjami! Dobra, siedź na setkach w garażu jak Skąpy Rycerz na swoich piersiach; poradzimy sobie bez twoich jałmużny! Na wszelki wypadek zadzwoniłam wczoraj wieczorem do Wiaczesława Andriejewicza i powiedziałam mu, że mamy trzysta pięćdziesiąt tysięcy na lokacie terminowej, którą bank otwiera dopiero we wtorek po weekendzie, a samochód trzeba odebrać w sobotę o wpół do trzeciej. A przyszły swat obiecał przynieść jutro trzysta pięćdziesiąt tysięcy w gotówce na lunch i wpłacić kaucję do wtorku!”. Poważny człowiek z radością spędziłby trzy dni w takim dwupiętrowym domu, z sauną i sadem jabłkowym, dla swoich przyszłych teściów. Potem załatwimy Walerze kredyt konsumpcyjny w banku i spłacimy mu dług! Więc nie pojawiaj się w Sosnówce przed poniedziałkiem, nie psuj mi zabawy. Do niedzieli wieczorem skończymy grilla, opłuczemy naczynia i ruszamy w drogę!
Nie odezwałem się ani słowem. Otworzyłem drzwi, otworzyłem je nocnym gościom, życzyłem im dobrej nocy i zamknąłem z powrotem. Po co odwodzić strategów, którzy w ferworze przechwałek właśnie szczegółowo opisali mi plan jutrzejszej imprezy, dokładną kwotę pożyczki od przyszłej swatki i warunki notarialnie poświadczonej kaucji u sprzedawcy samochodu?
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
