„Jesteśmy jedną rodziną, pieczątka rozwodowa się nie liczy!” Mój były teść przyszedł po moje pieniądze o północy, ale moją odpowiedź zapamięta na długo...

Nawet zamoskworecki swat Ostrowskiego nie zmienił zdania tak szybko. Jeszcze przed chwilą byłem uważany za nierozłącznego krewnego na dwadzieścia lat, ale gdy tylko wspomniałem o tulskich pieniądzach i cieście ptysiowym, Kodeks Rodzinny natychmiast powrócił z pełną mocą.

„Więc w ciągu pół minuty naszej rozmowy udało mi się być jednocześnie twoim najbliższym krewnym, zobowiązanym do zapłaty za połowę kombi, i kompletnie obcą osobą, która nie ma prawa nawet do jednej eklerki do herbaty?” – wyjaśniłem. „Co za niesamowita elastyczność myślenia. W każdym razie, koniec przedstawienia. Nie dostaniesz ode mnie ani jednego rubla – ani za darmo, ani na kredyt. Bierz kurtki i wynoś się z mieszkania; jutro rano muszę się przygotować do szkoły”.

Galina Siergiejewna zrozumiała, że ​​szarża kawaleryjska, mająca na celu zabranie mi oszczędności z garażu, nie przyniesie rezultatu, i natychmiast zmieniła taktykę, niczym Gogolowska Koroboczka, która postanowiła targować się o martwe dusze i konopie:

„Ojej, daj spokój, przestań być taka ambitna; ona się wścieka przed matką! Więc jeśli nie chcesz dać Waleremu trzystu pięćdziesięciu tysięcy, pożycz nam do wiosny, bez odsetek! Nie jesteśmy sobie obcy, będziemy ci spłacać ratami po kilka kopiejek miesięcznie z mojej emerytury i pensji Walerego. I nie będę miała ci za złe twojej uprzejmości, a nawet zaproszę cię jutro na obiad rodzinny o drugiej, gdzie zasiądziesz przy jednym stole z szanowanymi ludźmi!”

„Co to za rodzinny obiad?” – zapytałem, idąc za nimi na korytarz. „W waszym mieszkaniu w Dzielnicy Południowej?”

„Co za widok w Dzielnicy Południowej!” – powiedziała Żanna, unosząc głowę i zapinając pasek płaszcza. „Nie musiałabym pokazywać takiego swata mojemu obdrapanemu wejściu! Denis jest starszym inżynierem w dziale zaopatrzenia w dużym zakładzie budowlanym, a jego ojciec, Wiaczesław Andriejewicz, jest zastępcą dyrektora zakładu żelbetonu, człowiekiem z prestiżem i znajomościami! Jego żona, Marina Wiktorowna, i ja będziemy ich gościć jutro o wpół do dziesiątej w Sosnówce!”

Walera pomachał ręką za plecami matki i zakaszlał głośno, ale żadna siła nie mogła powstrzymać Żanny, gdy zaczęła przechwalać się swoim zbliżającym się awansem społecznym.

„Jaka Sosnówka?” – zapytałem ponownie. „W naszej daczy, może na mojej daczy?”

„No, nie na cudzym!” – odparła była szwagierka, poprawiając grzywkę przed lustrem. „Miesiąc temu powiedziałam Denisowi i jego rodzicom, że ten dwupiętrowy, sosnowy dom zimowy w Sosnówce to nasza rodzinna wiejska posiadłość! A sprzedawca, Arkadij, jutro o wpół do trzeciej zawiezie samochód prosto pod bramę! Zapłacimy za niego przy przyszłych swatkach, podpiszemy dokumenty, wsiądziemy za kierownicę i otworzymy szampana w altanie, żeby rodzice Denisa widzieli, że biorą dziewczynę z porządnej, zamożnej rodziny, a nie jakąś biedną dziwkę!”

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇