Jedzie na północ, żeby odwiedzić brata, więc sprzedaje go za siedemset dziesięć tysięcy.
Brakuje nam dokładnie trzystu pięćdziesięciu tysięcy!
„Lena, serio” – powiedział Walera, rozkładając ręce. „Dostałaś ten garaż od ojca za darmo. Nie położyłaś cegieł ani nie posmarowałaś dachu. Zrób to, co słuszne i pomóż swojemu byłemu mężowi. Poświęciłem ci siedem lat życia, przybiłem ten wieszak na ubrania w korytarzu, naprawiłem kran w łazience, a potem wyjechałem do mamy z samą torbą podróżną. Naprawdę tak skąpisz, wydając pieniądze na kogoś, kogo kochasz?”
„Wieszaka na ubrania w korytarzu, Valero, przechyliła się o trzydzieści stopni tydzień po tym, jak się wprowadziłaś, więc wszystkie płaszcze zsuwały się z niej na podłogę jak lodowa zjeżdżalnia” – przypomniałem jej. „A kran w łazience, który naprawiłaś, gwizdał arię Rigoletta za każdym razem, gdy odkręcano ciepłą wodę, dopóki hydraulik z biura mieszkaniowego nie zamontował porządnej pralki. Ale twoja rodzinna księgowość mnie fascynuje. Czyli kiedy potrzebowałaś moich trzystu pięćdziesięciu tysięcy, majowy rozwód był tylko formalnością, a my nadal mieliśmy wspólny portfel?”
„Oczywiście!” Galina Siergiejewna skinęła głową. „Musisz pomagać swoim bliskim. Dzisiaj pomożesz nam z samochodem, a za dwadzieścia lat przyniesiemy ci szklankę wody na starość”.
„Jaka wzruszająca troska o moje przyszłe zaopatrzenie w wodę” – powiedziałam, zerkając na pudełko z wstążkami na kolanach mojej byłej bratowej. „Więc nie odkładajmy tego rodzinnego zjazdu o dwadzieścia lat; zacznijmy od małych kroków już teraz. Otwórz swoje ciastka, zagotuję wodę na herbatę. A skoro już przy tym jesteś, Galino Siergiejewno, powiedz mi, gdzie jest moja należna część z ośmiuset tysięcy rubli, które wypłacił ci w sierpniu urząd drogowy za zakup ziemi twojej matki pod Tułą. Skoro pieczątka w paszporcie jest dla urzędników państwowych, a wszystko w rodzinie jest wspólne, potrzebuję dokładnie stu pięćdziesięciu tysięcy na oszklenie loggii i zamówienie regału na książki”.
Zanna natychmiast chwyciła pudełko z ciastkami obiema rękami i przycisnęła je do brzucha, jakby bała się, że siłą zabiorę jej ciastka.
„To są ptysie z kremem maślanym na jutrzejszy stół, kupiłam je w cukierni za własne pieniądze z wakacji!” – oznajmiła. „Dlaczego miałabym cię częstować?”
„Dokładnie!” Galina Siergiejewna uderzyła dłonią w krawędź stołu. „Nie pożądaj moich pieniędzy z Tuły, Eleno! To była ziemia mojej matki, dziedziczna! Czterysta siedemdziesiąt z tych ośmiuset tysięcy wydałem na interesy: kupiliśmy Żannie prawdziwy kożuch na zimę, złote kolczyki z granatami, wstawiliśmy nową sofę do salonu i wczoraj daliśmy sprzedawcy trzydzieści tysięcy zaliczki za samochód u notariusza! Zostało mi na koncie tylko trzysta trzydzieści tysięcy z pieniędzy z Tuły, akurat tyle, żeby starczyło na pierwszą połowę samochodu! Jak ty w ogóle angażujesz się w naszych tulskich krewnych? Ty i Walera jesteście rozwiedzeni od maja, miej trochę sumienia!”
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
