„Jesteśmy jedną rodziną, pieczątka rozwodowa się nie liczy!” Mój były teść przyszedł po moje pieniądze o północy, ale moją odpowiedź zapamięta na długo...

Kiedy weszłam do kuchni, Galina Siergiejewna siedziała już na stołku przy oknie, niczym petersburski inspektor w domu mera, oczekujący, że bez liczenia dostaną rybę i wędzonego łososia. Żanna usiadła na sąsiednim stołku, trzymając na kolanach karton z cukierni, trzymając go obiema rękami. Walera usiadła na skraju narożnej ławki przy kredensie i zaczęła uważnie badać puszkę z produktami na dolnej półce.

„Więc, Leno, mamy mało czasu, przejdźmy od razu do rzeczy” – oznajmiła Galina Siergiejewna, poprawiając lakierowane włosy. „Potrzebujemy natychmiast trzysta pięćdziesiąt tysięcy rubli. Wiemy, że dziś po południu sprzedałaś murowany garaż swojego ojca w spółdzielni samochodowej za sześćset tysięcy. Strażnik parkingu zadzwonił do Walery i powiedział, że ty i kupujący rozliczyliście się gotówką u notariusza. Więc nie przeciągaj tego, zdobądź pieniądze albo przelej je Walerze, korzystając z jego numeru telefonu”.

Spojrzałam na moją byłą teściową, po czym przeniosłam wzrok na mojego byłego męża, który natychmiast zaczął kręcić frędzlami obrusu w palcach.

„To ciekawy zwrot akcji” – powiedziałem. „Nawet Ostap Bender zdołał zaoferować swojemu rozmówcy przynajmniej uszy martwego osła, a ty od razu rzucasz się na wywłaszczenie. Galino Siergiejewno, dlaczego, u licha, miałbym dać twojemu synowi więcej niż połowę pieniędzy za garaż mojego zmarłego ojca?”

„Co masz na myśli, od kiedy?!”. – wykrzyknęła oburzona była teściowa, pochylając się do przodu. „Czy ty w ogóle masz sumienie, czy przehandlowałaś je wszystkie za swoje klasyczne powieści? Twój ojciec przyjął Valerę jak własnego syna! A kto trzymał opony zimowe w tym garażu przez trzy lata? Kto osuszył tam ponton po łowieniu ryb i nasmarował zawiasy dwie wiosny temu, żeby żelazne wrota nie skrzypiały? Valera! Włożył w to całe serce i duszę, a on jest mężczyzną, który o to dba, więc zgodnie z ludzkim prawem, połowa tego garażu należy do niego!”

„Zgodnie z prawem, Galino Siergiejewno, a mianowicie z artykułem 36 Kodeksu Rodzinnego Federacji Rosyjskiej, majątek odziedziczony przez jednego z małżonków jest wyłącznie ich majątkiem osobistym i nie podlega podziałowi, ani w trakcie małżeństwa, ani cztery miesiące po rozwodzie” – odpowiedziałem. „A ponieważ gumofilce Walery i cztery łyse opony zajmowały połowę majątku jego ojca przez trzy lata, bez czynszu, nie pobrałem od twojego syna ani grosza za przechowywanie”.

„Mam nadzieję, że nie zubożeje!” wtrąciła Żanna, poprawiając pasek swojej nowej skórzanej torebki. „Co za sklepikarka! Co ty masz zrobić z sześcioma setkami tysięcy po pięćdziesiąt cztery? Masz zamiar je marynować w słoiku po kompocie pod łóżkiem? Żadnych dzieci, żadnych batów, tylko siedzieć w dwupokojowym mieszkaniu nad swoimi rękopisami!”

„Żannoczka ma rację” – wtrąciła jej córka, Galina Siergiejewna. „Ile ci potrzeba do życia w pojedynkę? Paczka twarogu na kolację i tom Czechowa do przejrzenia przed snem. Więc raz w roku jedziesz do Kisłowodzka i pijesz wodę mineralną z kubka z dzióbkiem – to pański luksus, możesz pić ją z kranu w domu przez dzbanek filtrujący. I jeszcze zarobisz na życie: będziesz redagować teksty dla wydawnictwa i przygotowywać licealistów do egzaminów z literatury; rodzice zapisują cię na spotkania z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem. A dla nas rozstrzyga się kwestia prestiżu rodziny! Przyjaciel przywozi samochód Walerze, Żannoczce i mnie jutro o wpół do trzeciej po południu – doskonałe japońskie kombi, zadbane, jeden właściciel”.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇