„Jesteśmy jedną rodziną, pieczątka rozwodowa się nie liczy!” Mój były teść przyszedł po moje pieniądze o północy, ale moją odpowiedź zapamięta na długo...

„Co?!” wykrzyknęła była teściowa. „Zwariowałaś, Eleno?! Jakie jeszcze piętnaście tysięcy mam ci zapłacić?!”

„Zwyczajne, ściśle według obliczeń z pańskiej wycieczki” – odpowiedziałem. „Osiem tysięcy pięćset rubli – za dwa nowe zamki o wysokim poziomie bezpieczeństwa, zgodnie z paragonem, i pilną robotę fachowca. Trzy tysiące pięćset rubli – za trzy dni nieprzerwanej pracy pięciokilowatowego kotła elektrycznego na dwa piętra i wypalonego stosu suchego drewna brzozowego. I dokładnie trzy tysiące rubli – za sąsiadkę, ciocię Paszę, która jutro przyjdzie umyć podłogi, wyczyścić kominek i zmienić pościel po pańskim trzydniowym pobycie”.

„Nie dam ci ani jednego rubla!” – oznajmiła Galina Siergiejewna, ściskając torebkę. „Sprzątałyśmy tu i wietrzyłyśmy twój dom!”

„W takim razie dzwonię na komisariat policji” – powiedziałem, podnosząc słuchawkę. „Jeśli za chwilę nadal będziecie na mojej posesji, a pieniądze za zamki i prąd nie wpłyną na moje konto, zadzwonię na policję! Złożą akt oskarżenia pod dwoma zarzutami z artykułu 139 rosyjskiego kodeksu karnego – nielegalne wejście do mieszkania wbrew woli lokatora – zarówno za dzisiejszą daczę, jak i za wczorajszą wizytę w moim mieszkaniu w mieście. Mam aż nadto świadków, w tym prezesa stowarzyszenia, Piotra Iljicza, i Wiaczesława Andriejewicza, którego numer telefonu mam zapisany w książce adresowej. Proszę wybrać, Galino Siergiejewno: piętnaście tysięcy dolarów odszkodowania lub zarzuty karne dla Żanny i Walery”.

„Mamo, przetłumacz jej natychmiast!” – zażądała Żanna, chwytając matkę za łokieć. „Naprawdę chcesz, żebym w poniedziałek została zwolniona z księgowości bez powodu? Dział kadr sprawdza nasze zaświadczenia o niekaralności co pół roku! Otwórz aplikację i przetłumacz!”

„Ale moje główne pieniądze są na koncie oszczędnościowym. Jeśli teraz je tknę, wszystkie odsetki za kwartał przepadną!” – próbowała protestować Galina Siergiejewna. „A do dziesiątego zostało mi tylko piętnaście tysięcy czterysta rubli na mojej zwykłej karcie emerytalnej!”

„Przeprasza za odsetki, skoro rujnują życie jej córki!” – nalegała Żanna. „Przelej to z karty emerytalnej; nie mamy teraz czasu na twoje grosze!”

Galina Siergiejewna wyjęła z torebki etui na okulary, otworzyła aplikację bankową w telefonie i pod czujnym okiem córki nacisnęła przycisk przelewu. Chwilę później mój telefon zadzwonił krótko, sygnalizując wpłatę piętnastu tysięcy rubli.

„Zabieraj, zbieraczu!” – powiedziała moja była teściowa, chowając telefon z powrotem do torebki i kładąc trzy lśniące kopie moich starych zamków na krawędzi parapetu. „Zabieraj swoje rzeczy, udław się tą rezydencją! Walera, wezwij taksówkę do Dzielnicy Południowej. Zostało mi czterysta rubli na karcie, za mało na podwózkę z miasta!”

„Mam w portfelu tylko trzysta rubli drobnych” – odparł Walera, zaglądając do sakiewki. „Wczoraj wydałem co do jednego rubla na karelskiego pstrąga, szyjkę na szaszłyk i starodawny koniak dla twojej swatki!”

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇