„A zostało mi tylko sto pięćdziesiąt rubli na bilet; zapłaciłam za fryzjera i buty w salonie przedwczoraj!” dodała Zanna.
Piotr Iljicz, który w tym czasie zasiadł już do stołu z Sieriożą, który skończył pracę, i nakładał na talerz porcję pieczonego pstrąga z młodymi ziemniakami, spojrzał na przygnębioną rodzinę:
„No, dzieciaki, osiemset pięćdziesiąt rubli za trzy – to całkiem sporo! Oczywiście, na taksówkę miejską spod naszych sosen to za mało; ceny zaczynają się tam od dwóch tysięcy, ale bilet na pociąg podmiejski do dworca kosztuje dokładnie sto osiemdziesiąt rubli od osoby! Stąd do peronu jest nieco ponad dwa kilometry, suchą leśną ścieżką wysadzaną brzozami. Spacer zacienioną alejką rozprostuje nogi, zaostrzy apetyt i zdążycie na pociąg o czwartej!”
„I nie zapomnij o pudełku z ciastem” – przypomniałam jej, biorąc z półki przewiązane wstążką opakowanie ptysiów i wręczając je Żannie. „Koniecznie je zabierz; Żanna kupiła je przecież za pieniądze z wakacji, a nie potrzebujemy obcych przy stole. Miłej podróży!”
Trzy minuty później nowa zasuwka zatrzasnęła się za moimi przyszłymi lokatorami. Z okna werandy widziałem Galinę Siergiejewnę w płaszczu z lisim kołnierzem, Żannę z różowym pudełkiem ciastek pod pachą i Walerę z dwoma pustymi plastikowymi pojemnikami, które przyniosły ze sobą rano na niedzielne zakupy, maszerujące jedna za drugą po żwirowej ścieżce wysadzanej złotymi brzozami w kierunku stacji.
W środę wieczorem, kiedy sprawdzałam zeszyty moich uczniów z dziesiątej klasy z książki „Ojcowie i synowie”, dostałam wiadomość od Valery. Mój były mąż zwrócił się do mnie formalnym „ty” i zapytał, w jaki dzień i o której godzinie będzie mógł podjechać taksówką towarową znajomego pod bramę spółdzielni, żeby odebrać z szopy cztery opony zimowe i gumową łódź. Starannie je schowałam pod szopą, zanim sprzedałam garaż mojego ojca.
Nie miałem zamiaru zatrzymywać cudzych opon, więc powiedziałem mu, że będę czekał przy bramie w sobotę dokładnie o dwunastej. Walera przyjechał punktualnie, po cichu ładując opony i łódkę na pakę ciężarówki. Tuż przed odjazdem zatrzymał się przy ganku i przekazał prośbę matki: okazało się, że Galina Siergiejewna przez cały tydzień słuchała kazań dzieci po katastrofalnej wizycie w sprawie utraconych trzydziestu tysięcy rubli kaucji i chciała wiedzieć, czy planuję złożyć skargę do miejscowego policjanta na ich nocną wizytę.
Spojrzałam na mojego byłego męża, po czym wyjęłam mały szklany słoik z moimi marynowanymi grzybami maślanymi z wrześniowych zbiorów i podałam mu go:
„Powiedz Galinie Siergiejewnie, że nie mam do niej żalu i nie doniosę na nią na policję – trzydzieści tysięcy dolarów kaucji i spacer na pociąg jako nauczka dla jej samowolności w zupełności wystarczą. Niech spróbuje na kolację prawdziwych borowików, takich, które dają dobrowolnie, a nie wziętych z czyjejś piwnicy bez pytania. Ale nie przychodź do mnie więcej bez zaproszenia: wszystkie zamki są nowe, a plastikową rybkę powiesiłem na kółku od starego zamka na gwoździu w korytarzu, jak eksponat muzealny”.
To był ostateczny koniec naszej rodzinnej kroniki, a w następnym tygodniu wpłaciłem pieniądze za garaż mojego ojca na depozyt – prawdziwy, bez żadnych bajek dla przyszłych swatek.
