„Idź do mojego domu!” Nie ma możliwości

— Tak. Czeka na korytarzu.

Zobaczyłam Artioma.

Wyglądał na wyczerpanego, miał zapadniętą twarz.

Miał na sobie ubrania, których szukałaś – te, które rozpoznałaś.

Gdy mnie zobaczył, natychmiast wstał.

— Wybacz mi…

Objęłam go.

— To nie twoja wina, chłopcze.

— Wszystko jest już załatwione.

— Zrobiłeś wszystko, co mogłeś.

Zaczął płakać jeszcze mocniej.

— Posłuchaj, co ci powiem. W drodze tutaj pytała, czy jesteś zła.

Zamknęłam oczy.

— Pytała o tatę?

Artiom skinął głową.

— Kiedy się dowiedzieliśmy… to był szok; bardzo go to dotknęło.

A potem dowiesz się, co powiedziała.

To było krótkie spotkanie – nasze pierwsze – podczas którego błagała go, żeby jej nie odsyłał. Nie musisz płacić żadnych pieniędzy.

W przypadku tego hotelu nie było to jeszcze możliwe.

Nie przejmowałem się tym, a poza tym – nie zadziałało.

Dopóki nie dotrzesz do hotelu, nie będziesz miał okazji się nim nacieszyć.

Znajdziesz je w drzwiach.

Andriej stał tuż obok.

Potem został usunięty.

I tak, po raz pierwszy znalazłem je na krześle. Piękna twarz.

– Artem – powiedział w końcu.

Maluch przykuł jego uwagę.

- Tak, Andriej Wiktorowicz?

- No więc... co się stało dalej, jak to możliwe?

Artem milczał.

Powiedzial:

- Zadzwoniła do mamy.

Andrei zdjął twarz.

- Panie...

— Byłem zaskoczony, mój tata jest większy, niż był.

Mąż gwałtownie podniósł głowę.

- Kto?

— Dowiedzieliśmy się, że ten typ nie jest prostytutką.

Andréi odwrócił się.

Można zobaczyć na plakacie.

Nie ze złości.

Nie ma żadnego rozwiązania.

Ze strachu.

Na boku jest miejsce:

- Oto wiem...

A co powiesz na to?

Twój maluch się tego nie spodziewał, ale nie tęsknił za człowieka, za kotem. Torba, którą trzyma się w ramionach.

Jeśli nJeśli nie wiesz, czego szukasz, dowiesz się czegoś o Alinie.

Weszłam do sali szpitalnej.

Moja córka leżała na łóżku, podłączona do kroplówki.

Kiedy otworzyła oczy, zamrugała nimi.

– Mamo…

Podeszłam i delikatnie ujęłam jej dłoń.

– Jestem, kochanie. Jestem przy tobie.

– Przyszłaś…

– Oczywiście, że przyszłam.

Zaczęła płakać.

– Tata… czy on też tu jest?

Please click on the next page to continue reading 👇