Przypomniałem sobie każdą kolację, każde święto, każdy recital, na którym razem siedzieliśmy. Daniela klaszczącego najgłośniej w trzecim rzędzie. Daniela przechwalającego się przed wujkami, jaki talent ma jego dziewczyna. Wierzyłem w to w każdej sekundzie.
Wygląda na to, że widziałem tylko ten występ.
Bo za zamkniętymi drzwiami wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Daniel narzekał na jej próby. Na jej występy. Na jej partnerów tanecznych.
Jeśli Emma nie odpisywała na SMS-a wystarczająco szybko, wysyłał kolejnego. A potem jeszcze jednego.
Gdzie jesteś?
Z kim Pan jest?
Dlaczego nie odpowiadasz?
Emma zaczęła więc wyłączać telefon podczas lekcji. A to tylko go jeszcze bardziej rozwścieczyło.
W noc wypadku w końcu to zakończyła. Nie dlatego, że przestała go kochać, powiedział. Ale dlatego, że powiedziała mu, że nie może mu ciągle okazywać miłości za każdym razem, gdy robi coś bez niego.
Siedziałam tam i słuchałam, jak mój syn opisywał zachowanie, które bez wahania nazwałabym kontrolującym , gdyby opowiedziała mi o nim jakakolwiek inna kobieta.
Zaschło mi w ustach. „A co to wszystko ma wspólnego z motocyklem?”
Długo wpatrywał się w koc.
„Kiedy odeszła”, powiedział, „poszedłem za nią”.
Część 3: Tekst, który wysłał tamtej nocy
„Zadzwoniłem do niej” – powiedział Daniel. „Nie odebrała”.
Ścisnęło mnie w żołądku. „Daniel.”
„Więc pojechałem do jej mieszkania.”
„Po tym, jak ci powiedziała, żebyś nie przychodził?”
Nie odpowiedział. To była jego własna odpowiedź.
Emmy nie było w domu. Poszła do swojej przyjaciółki Mai, bo nie chciała być sama tej nocy. Daniel wiedział, gdzie mieszka Maya.
Więc pojechał tam również.
Emma zobaczyła go przez okno. Napisała mu: Proszę, idź do domu. Dziś tego nie zrobię.
Nie poszedł do domu. Zadzwonił. Zablokowała jego numer. Więc napisał do niej z innego konta.
Ledwo mogłem wykrztusić słowa. „Co jej powiedziałeś?”
Twarz Daniela zmarszczyła się jak u małego chłopca.
„Powiedziałem, że jeśli naprawdę chce, żebym odszedł, nie będzie musiała się już o mnie martwić”.
Wpatrywałem się w niego. Cały pokój zdawał się przechylać na bok.
„Danielu.”
„Nie zamierzałam popełnić samobójstwa”.
„A co robiłeś?”
„Nie wiem”. Teraz płakał. „Byłem zły. Po prostu byłem tak wściekły”.
Oderwał się od budynku Mai zdecydowanie za szybko. Emma patrzyła, jak odchodzi przez okno.
Dziesięć minut później przeszedł przez tę barierę.
Dowiedziała się, bo Daniel nadal miał ją na liście kontaktów alarmowych. Szpital do niej zadzwonił . Zanim w ogóle do mnie zadzwonili.
Nagle przypomniałam sobie tamtą noc w zupełnie nowy sposób. Pamiętam, jak wbiegłam na oddział ratunkowy z Markiem, z niedopiętym płaszczem, i zastałam tam już Emmę. Siedziała sama na plastikowej ławce, wciąż w stroju do ćwiczeń, trzęsąc się tak bardzo, że szczękała zębami. Kiedy mnie zobaczyła, wstała i powiedziała: „Przepraszam bardzo. Bardzo przepraszam”.
Przytuliłem ją i powiedziałem, że nie ma za co przepraszać. Myślałem, że przeprasza, jak to ludzie robią, gdy ktoś zostaje zraniony. Przykro mi, że tak się stało.
Nie była. Ona się przyznawała. A ja byłam zbyt przerażona, żeby mój syn tego nie usłyszał.
Przyłożyłam dłoń do ust. „O mój Boże”.
„Ona obwiniała siebie” – powiedział Daniel.
I tak to się stało.

