„Wiem” – powiedziałem. „Ta dziewczyna jest święta”.
Wciąż myślę o tej rozmowie. O tym, jak bardzo oboje byliśmy pewni. Byliśmy w połowie korytarza w drodze powrotnej, kiedy usłyszeliśmy krzyki.
Głos Emmy.
Przez siedem lat prawie nigdy nie słyszałem, żeby Emma podniosła głos.
„Przestań tak mówić!”
Wtedy Daniel: „No to ruszaj! Nikt cię nie zatrzymuje!”
„Wiesz, że to nieprawda.”
„A potem przyznaj, o co tak naprawdę chodzi”.
„O co chodzi ? Danielu, posłuchaj siebie!”
Coś się rozbiło. Nie szkło. Prawdopodobnie plastikowy kubek na wodę.
Wtedy Emma wybiegła z pokoju z kompletnie rozbitą twarzą. Prawie na mnie wpadła.
„Emma?”
Spojrzała na mnie i zaczęła płakać jeszcze mocniej. Wtedy poszłam za nią do wind. Wtedy powiedziała, że nie może dłużej udawać. Wtedy powiedziała mi, że Daniel musi mi to wyjaśnić.
A potem zniknęła.
Wróciłem prosto do pokoju Daniela. Mark stał w drzwiach. Nasz syn wpatrywał się w ścianę z zaciśniętymi szczękami. Plastikowy kubek leżał na podłodze, a pod łóżkiem zbierała się woda.
Podniosłem. „Co się stało?”
"Nic."
„Emma po prostu wyszła zapłakana.”
„Rozstaliśmy się.”
Czekałem.
„Nie chcę nikogo widzieć” – mruknął.
„To niefortunne, bo ja już tu jestem”.
Zamknął oczy. „Mamo.”
„Co miała na myśli mówiąc, że musisz mi powiedzieć?”
Jego oczy gwałtownie się otworzyły. I po raz pierwszy od wypadku dostrzegłem na jego twarzy coś innego niż gniew czy wyczerpanie.
To był strach.
„Ona tak powiedziała?”
"Tak."
Odwrócił głowę. Przysunąłem krzesło dla gości bliżej i usiadłem.
„Co mam wiedzieć, Danielu?”
"Nic."
„Danielu.”
„Czy możesz po prostu wyjść?”
"NIE."
Jego palce wpiły się w koc. „Mamo, proszę.”
To słowo mnie zamurowało. Proszę. Brzmiał na jakieś dziesięć lat.

Złagodziłem głos. „Zdradziłeś ją?”
Jego głowa gwałtownie obróciła się w moją stronę. „Nie.”
„Czy ona cię zdradziła?”
"NIE."
„A potem co?”
Długa, ciężka cisza. Telewizor mruczał w kącie. Gdzieś w głębi korytarza przetoczył się wózek.
Na koniec stwierdził: „Ten wypadek nie był właściwie wypadkiem”.
Każda część mnie oziębła.
„Co to znaczy?”
„Nie zostałem trafiony.”
„Wiem. Policja powiedziała, że nie brał w tym udziału żaden inny pojazd.”
„Mam na myśli to, że po prostu straciłem kontrolę”.
Wpatrywałem się w niego. Przetarł twarz obiema dłońmi, a kiedy znów się odezwał, jego głos był ledwie szeptem.
„Emma ze mną zerwała.”
Nie mogłem ułożyć tego zdania w głowie. „Co?”
„Noc katastrofy”.
Raz nawet się zaśmiałem, bo to nie miało sensu.
„Emma była tu każdego dnia”.
"Ja wiem."
„Przez cały czas byliście razem.”
„Nie” – powiedział. „Nie zrobiliśmy tego”.
I właśnie wtedy pokój zaczął wydawać się zdecydowanie za mały.
Powiedział mi, że walczyli o przetrwanie miesiącami przed wypadkiem. Nic dramatycznego, przynajmniej na początku. Harmonogram zajęć tanecznych Emmy stał się bardziej napięty. Praca Daniela stała się bardziej stresująca. Widywali się rzadziej. On miał tego dość. Ona miała dość jego pretensji.
Chciał, żeby zamieszkali razem. Emma chciała poczekać do ukończenia studiów.
A potem Daniel zaczął ją oskarżać, że woli taniec od niego.
Przerwałem. „Ale ty zawsze wspierałeś ją w tańcu”.
Spojrzał na mnie w sposób, który wcale mi się nie spodobał.
„Przed tobą.”
To bolało.
