Przez siedem lat Emma była praktycznie moją córką. Kiedy mój syn rozbił motocykl, wagarowała, spała na twardym jak skała fotelu i nie odstępowała go na krok. Nazywałam ją aniołem. Aż pewnego popołudnia wybiegła z jego pokoju z płaczem, zakończyła spotkanie w windzie i nie chciała mi powiedzieć dlaczego. To, co mój syn w końcu wyznał, sprawiło, że spojrzałam na te dwa miesiące i na moje dziecko w zupełnie innym świetle.
Część 1: Dziewczyna, która nigdy go nie opuściła
„Przepraszam. Nie mogę już dłużej udawać.”
Emma płakała tak mocno, że ledwo mogła wydusić z siebie słowa. Stałyśmy przy windach na piętrze rehabilitacyjnym, a ona przyciskała obie dłonie do twarzy, jakby próbowała utrzymać się w całości od zewnątrz.
Za nami drzwi do pokoju mojego syna były wciąż otwarte. Słyszałem telewizor. Nic więcej.
Sięgnąłem po jej ramię. „Emma, kochanie, co się stało?”
Cofnęła się. Nie dlatego, że była na mnie zła. Wyglądała na przerażoną, jakby jedno słowo mogło wszystko zepsuć.
„Niech ci powie.”
„Powiedz mi co?”
Pokręciła głową. „On musi ci powiedzieć. To nie może wyjść ode mnie”.
Drzwi windy się rozsunęły. Weszła do środka, a ja stałem i patrzyłem, jak znika.
Przez dwa miesiące ta dziewczyna prawie nie odstępowała mojego syna na krok. Teraz odchodziła, jakby spędzenie z nim choćby jednej minuty mogło ją zniszczyć.
Mam na imię Laura. Mój mąż Mark i ja mamy jedno dziecko, naszego syna Daniela. Ma 23 lata. Emma ma 22 lata.
Albo raczej powinnam powiedzieć, że była dziewczyną Daniela.
Zaczęli się spotykać, mając szesnaście lat. Siedem lat. Gdzieś po drodze przestaliśmy myśleć o niej jako o dziewczynie, którą Daniel przyprowadził. Była po prostu Emmą.
Miała swoją własną skarpetę na kominku na Boże Narodzenie. Wiedziała, gdzie trzymam zapasowe ręczniki. Stawała przy mnie w każde Święto Dziękczynienia, obierając ziemniaki i podkradając kęsy farszu. Jej rodzice przychodzili na naszego grilla każdego lata.
Kiedy babcia Daniela zmarła, Emma siedziała obok niego przez cały pogrzeb i nie puściła jego ręki. Kiedy dostała się na studia taneczne na uniwersytecie, Daniel pojawił się z kwiatami i był bardziej podekscytowany niż ona.
Założyłem, że wezmą ślub. Wszyscy tak myśleli.
Następnie Daniel rozbił swój motocykl.
Marzył o tym rowerze od czasów nastoletnich. Nienawidziłam go. Oczywiście. Jestem jego matką. Kiedy pierwszy raz wjechał nim na nasz podjazd, powiedziałam: „Wspaniale. Wydałeś tysiące dolarów na coś, co miało cię zrobić nagłówkiem gazety”.
Daniel się roześmiał. Emma nie.
Ona też nienawidziła tego roweru. Pamiętaj o tym. To ma znaczenie.
Do wypadku doszło we wtorek wieczorem. Kierowca znalazł Daniela na wiejskiej drodze około piętnastu minut od miasta. Motocykl przejechał prosto przez barierę.
Jego lewa noga była złamana w kilku miejscach, a kolano poważnie uszkodzone. Miał złamany nadgarstek i wstrząs mózgu.
Miał szczęście. Wszyscy to powtarzali. Szczęściarz.
Jest coś surrealistycznego w tym, gdy słyszysz, jak ktoś nazywa twoje dziecko szczęściarzem, podczas gdy sam patrzysz na nie zaplątane w kable i rurki.
Przeszedł dwie operacje, a potem kolejny zabieg. Po kilku tygodniach lekarze zaczęli ostrożnie optymistycznie podchodzić do sprawy. Najprawdopodobniej znów będzie chodził. Może z utykaniem, może bez. Nikt nie potrafił powiedzieć, kiedy.
