Nie byliśmy na siebie źli .
Nie od razu.
Byliśmy po prostu wyczerpani .
Sophie zaczęła spać dłużej rano .
Przestała chodzić na baby shower.
Unikała przyjaciółek , które ogłaszały jej ciążę, a potem czuły się z tego powodu winne .
Zacząłem pracować dłużej .
W biurze mogłem rozwiązywać problemy .
Były plany, terminy, pomiary i obliczenia .
Wszystko miało sens.
W domu nic się nie działo.
Czasami Sophie siadała w małym pokoju gościnnym , który planowaliśmy przekształcić w pokój dziecięcy .
Wpatrywała się w jasnożółte ściany , które razem pomalowaliśmy .
Pewnego wieczoru zastałem ją tam , trzymającą w dłoniach białe skarpetki , które dała mi wiele lat wcześniej.
Nie wiedziałem co powiedzieć .
Więc powiedziałem najgorszą możliwą rzecz .
„Może powinniśmy odłożyć to na jakiś czas ” .
Spojrzała na mnie tak , jakbym zaproponował jej wymazanie części naszego życia .
"Dlaczego?"
„Bo ich widok sprawia ból ”.
"To wszystko , co mam ."
Nie zrozumiałem .
Albo może za bardzo bałem się własnych uczuć , żeby spróbować .
Zaczęliśmy się kłócić o drobiazgi .
Nieumyte naczynia.
Nieodebrane połączenia telefoniczne .
Plany kolacji .
Ale w tych dyskusjach nigdy nie chodziło o jedzenie czy rozmowy telefoniczne .
Były w nich zawarte wszystkie te informacje, których nie mogliśmy powiedzieć .
Sophie myślała, że przestałam przeżywać żałobę , bo rzadko mówiłam o dzieciach , które straciliśmy .
Myślałam , że przestała się ze mną widywać , bo jej smutek zdawał się wypełniać każdy kąt naszego domu .
Oboje się myliliśmy .
I żadne z nas nie wiedziało, jak nawiązać kontakt z drugim.
