Dwa miesiące po rozwodzie z żoną znalazłem ją siedzącą samotnie na korytarzu szpitalnym w szpitalnej koszuli.

Wieczorami omawialiśmy imiona .​

Podobało jej się imię Oliver dla chłopca .

Jeśli chodzi o dziewczynkę , wolała Lily .

Udawałem , że nie lubię obu nazw, po prostu dlatego, że lubiłem patrzeć, jak ona ich broni .

Kiedy dowiedziała się , że jest w ciąży po raz pierwszy , włożyła do pudełka prezentowego maleńką parę białych skarpetek dla niemowląt i wręczyła mi je po kolacji .​

Otworzyłem ją zdezorientowany .

Potem zobaczyłam test ciążowy .​

Pamiętam, że się śmiałam.

A potem płacz.

Potem przytuliłem ją tak mocno, że powiedziała mi, że nie może oddychać.

Przez jedenaście pięknych tygodni wyobrażaliśmy sobie naszą przyszłość.

Rozmawialiśmy o bajkach na dobranoc i wakacjach .

Żartobliwie spieraliśmy się o to, czy nasze dziecko będzie grało w piłkę nożną , czy nauczy się grać na pianinie.

Następnie, podczas rutynowej wizyty, otrzymaliśmy wiadomość , która wszystko zmieniła .

Ciąża się zakończyła .

Lekarz wyjaśnił , że wczesne poronienia zdarzają się często i często z przyczyn niezależnych od kogokolwiek .

Jednak fakty te nie złagodziły pustki , która po tym nastąpiła .

Tej nocy Sophie płakała w moich ramionach .

Powiedziałem jej, że spróbujemy ponownie , gdy tylko poczuje się gotowa .

I w końcu tak zrobiliśmy .

Druga ciąża przyniosła ostrożną nadzieję .

Nic nie kupiliśmy .

Nie powiedzieliśmy od razu naszym znajomym .

Czekaliśmy , ostrożnie trzymając nasze szczęście , bojąc się, że mówienie o nim zbyt głośno może sprawić , że ono zniknie.

Ale i ta ciąża się zakończyła .

Pamiętam jak potem wracałam do domu .

Sophie siedziała na miejscu pasażera i patrzyła przez okno .

Wyciągnąłem do niej rękę .

Pozwoliła mi ją potrzymać .

Żadne z nas się nie odezwało.

Kiedy po raz trzeci straciliśmy ciążę , żal stał się czymś , czym nie potrafiliśmy się już dzielić .