Dwa miesiące po rozwodzie z żoną znalazłem ją siedzącą samotnie na korytarzu szpitalnym w szpitalnej koszuli.

Małżeństwo , o którym myśleliśmy , że będzie trwać wiecznie

Siedem lat wcześniej poznałem Sophie Bennett w kawiarni podczas burzy .​​​

Miałem dwadzieścia dziewięć lat, wiecznie się spóźniałem i pracowałem po godzinach w firmie architektonicznej . Ona miała dwadzieścia siedem lat, była nauczycielką literatury , nosiła powieści w ogromnej płóciennej torbie i wierzyła , że ​​nie ma złego dnia , którego nie dałoby się poprawić gorącą kawą .

Tego popołudnia deszcz padał tak mocno , że ulica na zewnątrz wyglądała jak rzeka .​​

Wszystkie stoliki w kawiarni były zajęte .​

Z wyjątkiem jednego.

Sophie siedziała tam z otwartą książką , notatnikiem pokrytym pismem i dwoma pustymi kubkami po kawie .​

Zapytałem , czy mogę dzielić z nią stolik .

Spojrzała w górę i się uśmiechnęła.

„Tylko jeśli obiecasz, że nie będziesz mnie pytać , co czytam .”

Zaśmiałem się.

"Aż tak źle?"

„Nie. Po prostu ludzie zawsze pytają , a potem wyglądają na rozczarowanych, kiedy im mówię . ”

Usiadłem .​

Oczywiście , pięć minut później zapytałem , co czyta .

Przewróciła oczami .​

I jakoś ta rozmowa trwała trzy godziny.

Rozmawialiśmy o książkach, wspomnieniach z dzieciństwa , okropnych pierwszych randkach i miejscach , które chcieliśmy odwiedzić .

Kiedy w końcu przestało padać , zaproponowałem , że odprowadzę ją do domu.

Powiedziała mi, że mieszka dwanaście przecznic dalej .

Powiedziałem , że mi to nie przeszkadza.

To był początek .

Nasz związek nie był idealny, ale był łatwy w sposób , jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam .

Sophie pamiętała najmniejsze rzeczy .