Wyszłam z domu wierząc , że robię coś miłosiernego dla nas obojga .
Teraz zaczynałem zdawać sobie sprawę , jak mało wiedziałem .
Doktor Keller odchrząknął .
„ Sophie musi wrócić do swojego pokoju . Dziś rano przeszła zabieg i nie powinna pozostawać na nogach ” .
Spojrzałem na niego .
„Jaka procedura?”
Spojrzał na Sophie i czekał .
Po długiej ciszy skinęła lekko głową .
„ Biopsja” – wyjaśnił . „ Potrzebowaliśmy próbek tkanek , aby wyjaśnić wyniki jej ostatnich badań”.
Spojrzałem ponownie na Sophie .
Miała na sobie ten sam wyblakły niebieski kardigan , który pamiętałam z naszego starego mieszkania .
Kupiłem go dla niej podczas naszej pierwszej wspólnej zimy .
Już wtedy była na nią za duża .
Teraz luźno zwisały z jej ramion .
Nagle zauważyłem zmiany , których nie zauważyłem w tamtej chwili .
Jej policzki stały się szczuplejsze.
Miała cienie pod oczami .
Jej nadgarstki wyglądały na boleśnie delikatne.
A kobieta , która kiedyś zdawała się być w stanie unieść ciężar całego świata , walczyła po prostu o to , by utrzymać się na nogach.
„Jak długo?” zapytałem .
Sophie zrozumiała pytanie .
„Prawie trzy miesiące”.
Trzy miesiące.
Trzy miesiące spotkań .
Trzy miesiące niepewności .
Trzy miesiące oczekiwania i nieprzespanych nocy .
