Siergiej pracował w branży budowlanej. Paweł mieszkał w innym mieście i odwiedzał ojca tylko w święta.
Cała trójka była dobrze sytuowana.
Sądząc jednak po ich reakcjach, postrzegali mój związek z Andriejem jako zagrożenie.
Podczas naszego pierwszego rodzinnego spotkania Natalia ledwie na mnie spojrzała.
Siedziała po drugiej stronie stołu, powoli mieszając herbatę. – Tato, czy naprawdę zamierzasz się ożenić?
– Tak, Nataszo.
– Z *nią*? Nawet nie próbowała wypowiedzieć mojego imienia.
Andriej odpowiedział spokojnie:
– Ma na imię Elena.
– Wiem, jak ma na imię.
– W takim razie zwracaj się do niej po imieniu.
Natalia odłożyła łyżkę.
– Tato, musisz zrozumieć, że to wszystko wygląda… dziwnie.
– Co dokładnie?
– Masz siedemdziesiąt trzy lata. Ona ma trzydzieści dwa. Nie widzisz tego, co oczywiste?
Poczułam, jak moje policzki płoną.
Andriej nie pozwolił jednak, by rozmowa przerodziła się w przesłuchanie.
– Natalio, jestem dorosłym mężczyzną. Sam podejmuję decyzje.
– A my jesteśmy twoimi dziećmi!
– Właśnie dlatego mam nadzieję, że będziecie potrafili cieszyć się moim szczęściem.
Nikt nie odpowiedział.
Część 4. Dom, w którym nie byłam mile widziana
Po ślubie zamieszkałam z Andriejem.
Dom był ogromny.
Na parterze znajdowały się salon, jadalnia, gabinet i przestronna kuchnia. Na piętrze mieściły się sypialnie, biblioteka oraz kilka pokoi, z których niemal nigdy nie korzystano.
W ogrodzie rosły stare jabłonie. Za domem stała niewielka szklarnia, w której Andriej uprawiał pomidory i kwiaty.
Wszystko było piękne, ale początkowo czułam się tam jak gość.
Miałam wrażenie, że każdy mój ruch jest oceniany.
Natalia wpadała czasem bez zapowiedzi, wchodziła do kuchni i zaczynała zaglądać do szafek.
Pewnego dnia zauważyła, że przestawiłam kilka rodzinnych fotografii.
– Dlaczego to zrobiłaś?
– Chciałam zrobić miejsce na nowe zdjęcia.
– Wszystko zawsze było ustawione dokładnie w ten sposób.
– Mogę je odstawić na miejsce.
– Nie trzeba. Po prostu nie dotykaj rzeczy mojej matki. – Spojrzałam na fotografie nieżyjącej już Marii.
– Nie miałam zamiaru niczego usuwać. Przepraszam, jeśli tak to odebrałaś.
Natalia nie odpowiedziała.
Innym razem przyparła mnie do muru w przedpokoju. – Chyba nie myślisz, że ten dom ostatecznie przypadnie tobie, prawda?
Zatrzymałam się.
– Natalio, w ogóle nie chcę rozmawiać o spadku.
Zaśmiała się drwiąco.
– Oczywiście, że nie. Nic nie dostaniesz. Nawet na to nie licz.
Poczułam, jak narasta we mnie uraza.
Nie dlatego, że groziła mi utratą domu.
Lecz dlatego, że zwracała się do mnie tak, jakbym była kimś, kogo można kupić, odrzucić na bok lub upokorzyć.
Wtedy pojawił się Andriej.
Usłyszał ostatnie słowa swojej córki.
– Natalio, co ty właśnie powiedziałaś?
– Tato, po prostu wyjaśniam jej, jak wygląda sytuacja.
– W takim razie pozwól, że ja wyjaśnię coś tobie.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
