Dostanie dokładnie to, na co zasługuje.

Pewnego razu, gdy zachorowałam i przez kilka dni nie odpowiadałam na jego wiadomości,

Andriej pojawił się pod moimi drzwiami z zakupami i lekarstwami.

Kiedy otworzyłam, zmarszczył brwi.

– Dlaczego mi nie powiedziałaś, że tak źle się czujesz?

– Nie chciałam być kłopotem.

– Eleno, troska o drugą osobę to nie jest „bycie kłopotem”.

Te słowa zapadły mi głęboko w pamięć.

Część 3. Oświadczyny, których nikt nie rozumiał

Trzy miesiące później Andriej wyznał, że pragnie, bym była przy nim na stałe – a nie tylko podczas naszych okazjonalnych spotkań.

Oświadczył mi się.

Było to dla mnie całkowite zaskoczenie.

Siedzieliśmy w jego ogrodzie. Był ciepły wieczór; na stole stały dwie filiżanki herbaty, a nieopodal cicho szemrała fontanna.

Andriej długo milczał, po czym ujął moją dłoń.

– Eleno, nie jestem już młodym człowiekiem. Wiem, że zostało mi mniej czasu niż tobie. Ale nie chcę spędzić reszty życia w samotności. Dzięki tobie w moim domu znów zagościło życie.

Spojrzałam na niego.

– Andrieju, czy zdajesz sobie sprawę, co powiedzą ludzie?

– Ludzie zawsze będą mieli coś do powiedzenia.

– Jesteś ode mnie starszy o czterdzieści jeden lat.

– Potrafię liczyć.

Nie mogłam powstrzymać uśmiechu.

Kontynuował:

– Nie obiecuję ci wiecznej młodości. Nie obiecuję, że nigdy nie zachoruję. Obiecuję jednak, że będę cię szanował, dbał o ciebie i sprawię, że nigdy nie poczujesz się obco we własnym domu.

Nie odpowiedziałam od razu.

Potrzebowałam czasu.

Tej nocy długo leżałam, nie mogąc zasnąć. Wiedziałam, że nasze małżeństwo wywoła plotki.

Pojawiały się jednak także inne myśli.

Wiedziałam, że Andriej jest zamożny. Wiedziałam, że jego majątek pozwala mu na życie zupełnie inne od mojego.

I, szczerze mówiąc, stabilność finansowa naprawdę miała znaczenie.

Nie zamierzałam udawać, że pieniądze nie grają żadnej roli.

Byłam już zmęczona ciągłym lękiem o rachunki.

Bałam się jednak również małżeństwa z mężczyzną, którego nie kocham.

Dlatego właśnie przez kilka tygodni badałam własne uczucia.

Czy wyobrażam sobie trwanie u boku Andrieja, nawet gdyby pewnego dnia stracił cały swój majątek?

Czy potrafiłabym zaopiekować się nim, gdyby zachorował?

Czy zaakceptowałabym jego wiek, przyzwyczajenia, słabości?

Ostatecznie powiedziałam „tak”.

Reakcje moich przyjaciółek były do ​​przewidzenia.

– Czy zdajesz sobie sprawę, co robisz? – zapytała Swieta.

– Zdaję.

– On ma siedemdziesiąt trzy lata!

– Wiem.

– Eleno, mogłaś znaleźć sobie kogoś w swoim wieku.

Spojrzałam na nią.

– A gdybym znalazła kogoś w swoim wieku – kogoś, kto nawet nie pomyślałby, by zapytać, czy jestem zmęczona – czy byłoby lepiej?

Swieta milczała.

Prawdziwe problemy zaczęły się jednak, gdy poznałam dzieci Andrieja.

Miał troje dorosłych dzieci: Natalię, Siergieja i Pawła.

Natalia miała czterdzieści sześć lat. Zarządzała sprawami rodziny, była przyzwyczajona do kontrolowania ojca i uważała się za najważniejszą osobę w jego życiu.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇