Dostanie dokładnie to, na co zasługuje.

Miał też poważne kłopoty mieszkaniowe. Kiedy poznałam jego historię, zaproponowałam mu pokój w pensjonacie – przynajmniej na jakiś czas.

Był zaskoczony.

– Dlaczego mi pani pomaga? Uśmiechnęłam się.

– Ponieważ kiedyś ktoś pomógł mnie.

Często wracałam myślami do tamtego wieczoru na przyjęciu charytatywnym, kiedy Andriej zauważył, jak bardzo jestem zmęczona.

Nie miał pojęcia, jak bardzo odmieni moje życie.

Teraz zrozumiałam, że mogę przekazać dalej dobro, którego sama kiedyś doświadczyłam.

Część 16. Powrót Natalii

Pewnego dnia, prawie sześć miesięcy po śmierci Andrieja, odwiedziła mnie Natalia.

Nie spodziewałam się jej.

Stanęła w progu, trzymając w ręku niewielką torbę.

– Mogę wejść?

– Oczywiście.

Przeszłyśmy do salonu.

Natalia rozejrzała się uważnie.

– Wszystko się tu zmieniło.

– Nieco przestawiłam meble.

Skinęła głową.

Następnie wyjęła z torby stary album ze zdjęciami.

– Znalazłam to w domu mojego ojca. Pomyślałam, że może cię to zainteresować.

Otworzyłam album.

W środku były zdjęcia Andrieja z jego pierwszą żoną, dziećmi i przyjaciółmi.

Na jednej z fotografii trzymał w ramionach małą Natalię.

Dziewczynka się uśmiechała.

– Bardzo cię kochał – powiedziałam cicho.

Natalia skinęła głową.

– Wiem.

Zamilkła na chwilę.

– Długo byłam na ciebie zła.

– Zauważyłam.

– Czułam, jakbyś nam go odebrała.

Zamknęłam album.

– Nie mogłam odebrać człowieka, który sam, z własnej woli, wybrał życie u mojego boku.

Natalia westchnęła.

– Teraz już rozumiem.

A potem powiedziała coś, czego zupełnie się nie spodziewałam:

– Wybacz mi to, co powiedziałam ci po ślubie.

Spojrzałam na nią.

– Dziękuję. – Spuściła wzrok.

– Nie obiecuję, że od razu zostaniemy przyjaciółkami.

– Nie ma takiej potrzeby.

– Ale chciałabym czasem tu zaglądać.

Uśmiechnęłam się. „Andriej byłby zadowolony”.

Tego dnia, po raz pierwszy od dłuższego czasu, Natalia opowiedziała mi o swoim dzieciństwie.

O tym, jak ojciec uczył ją jeździć na rowerze.

O tym, jak pewnego razu zgubili się razem w lesie.

O tym, że Andriej zawsze kupował jej lody po wizycie u lekarza.

Słuchając jej, zrozumiałam, że choć niewiele nas łączyło, obie straciłyśmy tę samą osobę.

Po prostu każda z nas przeżywała tę stratę na swój sposób.

Część 17. Otwarcie pensjonatu

W dniu otwarcia obudziłam się bardzo wcześnie.

Tej nocy prawie nie zmrużyłam oka.

W domu unosił się zapach świeżych wypieków i kwiatów.

W salonie stanęły nowe fotele.

Na stole leżały książki.

W każdym pokoju umieściłam mały wazon z kwiatami.

Chciałam, żeby wszystko wyglądało dokładnie tak, jak kiedyś opisywałam to Andriejowi.

Na ścianie, niedaleko wejścia, wisiało jego zdjęcie.

Pod nim znajdowała się niewielka tabliczka:

„Andriej. Człowiek, który wierzył, że każdy potrzebuje domu, w którym ktoś na niego czeka”.

Goście zaczęli przybywać około południa.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇