Po raz pierwszy nie patrzyła na mnie z otwartą wrogością.
– Musimy porozmawiać.
– O czym?
Odwróciła wzrok.
– Nie wiedziałam, że ojciec zrobił dla ciebie tak wiele.
– Nie chciałaś wiedzieć.
Wzdrygnęła się.
– Być może.
Przez chwilę staliśmy w milczeniu.
W końcu Natalia odezwała się:
– Myślałam, że weszłaś do naszej rodziny dla pieniędzy.
Odpowiedziałam spokojnie:
– Zdecydowałaś o tym, zanim jeszcze mnie poznałaś.
– Był moim ojcem. „I mój mąż”.
Opuściła głowę.
„Bałam się, że go stracę”.
„Ja również”.
Natalia spojrzała na mnie.
W jej oczach pojawiły się łzy.
„Kiedy mama zmarła, ojciec się zmienił. Stał się innym człowiekiem”. Bałam się, że teraz ktoś obcy zajmie jej miejsce.
Wzięłam głęboki oddech.
„Nigdy nie próbowałam zająć miejsca twojej matki. Andriej ją kochał. Często mi o niej opowiadał. Szanowałam ich wspólną przeszłość”.
Natalia milczała.
Mówiłam dalej:
„Musisz jednak zrozumieć jedno. Twój ojciec miał prawo znów być szczęśliwy”.
Odwróciła wzrok.
„Wiem”.
Nie wiem, czy wtedy naprawdę to rozumiała.
Ale po raz pierwszy nie było między nami krzyków.
A dla mnie to wystarczyło.
Część 15. Dom, który stał się moim marzeniem
Minęło kilka miesięcy.
Pierwsze tygodnie po…
Po śmierci Andrieja nie robiłam właściwie nic.
W domu panowała pustka.
Budziłam się wciąż o tej samej porze i z przyzwyczajenia parzyłam dwie filiżanki kawy – po czym przypominałam sobie, że ta druga nie jest już nikomu potrzebna.
Czasami wchodziłam do jego gabinetu i siadałam w jego fotelu.
Jego książki wciąż tam były.
Na półce stały fotografie.
W szufladzie biurka znalazłam kilka notatek zapisanych jego ręką.
W jednej z nich widniało zaledwie kilka słów:
„Kup Elenie jej ulubione stokrotki”.
Długo trzymałam tę kartkę w dłoniach.
Z czasem zaczęłam zajmować się sprawami formalnymi.
Prawnik pomógł mi uporządkować kwestie spadkowe, podatki i zarządzanie majątkiem.
Nie miałam zamiaru wydawać pieniędzy lekkomyślnie.
Chciałam spełnić ostatnie marzenie Andrieja.
Pojechałam obejrzeć pewien pensjonat.
Znajdował się w zacisznym miejscu, pośród drzew.
Budynek był stary, ale solidny.
Na parterze mieściła się przestronna kuchnia, salon z kominkiem i niewielka biblioteka.
Na piętrze znajdowało się sześć pokoi.
W ogrodzie rosła stara jabłoń.
Stojąc przy niej, nagle zrozumiałam, że chcę ocalić to miejsce.
Postanowiłam nazwać pensjonat „Domem Andrieja”.
Gdy wypowiedziałam te słowa na głos, poczułam przejmujący ból w sercu.
Czekało mnie mnóstwo pracy.
Trzeba było wymienić część mebli, naprawić dach, zmodernizować ogrzewanie i uporządkować ogród.
Zatrudniłam fachowców i ruszyłam z pracami.
Wkrótce miałam już cały zespół.
Jedną z pierwszych osób, które dołączyły do ekipy, był młody mężczyzna o imieniu Michaił.
Przyszedł szukać pracy, bo stracił poprzednie zajęcie.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
