Zapytany, czy rozpoznaje tę rzecz, początkowo odpowiedział, że nie.
Jednak po dalszym przesłuchaniu przyznał, że już wcześniej widział ten obiekt.
Twierdził, że znalazł go w pobliżu budynku mieszkalnego.
Śledczy chcieli dokładnie wiedzieć gdzie i kiedy.
Jego wyjaśnienia stały się niejasne.
Opisana przez niego lokalizacja nie zgadzała się z informacjami podanymi przez właściciela.
Zapytali również, dlaczego zatrzymał przedmiot, zamiast spróbować go zwrócić.
Nie miał przekonującej odpowiedzi.
Przesłuchanie kontynuowano, a funkcjonariusze badali rozbieżności między jego zeznaniami a dostępnymi dowodami.
W końcu mężczyzna przyznał, że zabrał pewne przedmioty bez pozwolenia.
Nie udało się w pełni wyjaśnić wszystkich zgłoszonych zaginięć, a kilka incydentów nadal jest przedmiotem śledztwa.
Niemniej jednak przyznanie się do tego faktu stanowiło istotny punkt zwrotny.
Władze dysponowały teraz informacjami, które można było ocenić na podstawie odzyskanego mienia i zeznań świadków.
Mężczyznę zatrzymano formalnie w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstw przeciwko mieniu.
Mieszkańcom trudno było uwierzyć w tę wiadomość.
Niektórzy odczuli ulgę, że śledztwo w końcu przyniosło odpowiedzi.
Inni byli wściekli, że incydenty mogły trwać tak długo.
Margaret, która jako pierwsza zaczęła porównywać te zaginięcia, była szczególnie zszokowana.
Pamiętała, że witała tego mężczyznę niemal każdego ranka.
Widziała go przechodzącego obok jej domu, niosącego zakupy i od czasu do czasu zatrzymującego się, by porozmawiać o pogodzie.
Nigdy nie przypuszczała, że mógłby mieć związek z tymi wydarzeniami.
Inny mieszkaniec przyznał, że bronił starszego mężczyzny, gdy ktoś po raz pierwszy zasugerował, że mógłby być zamieszany w zdarzenie.
