Nowa definicja dobrego starzenia się
Gdy jej życie uległo zmianie, zaczęła ponownie rozważać, co tak naprawdę oznacza pomyślne starzenie się.
Przez większość życia postrzegała starzenie się jako proces ograniczony i ograniczony. Wiązało się to ze wzrostem ostrożności, unikaniem nieznanych doświadczeń, redukcją ambicji i stopniowym wycofywaniem się z aktywności kojarzonych z młodością.
W potrzebie adaptacji do zmieniających się okoliczności kryje się pewna praktyczna prawda. Sprawność fizyczna zmienia się z wiekiem, a ludzie mogą potrzebować dostosować swoje codzienne czynności, obowiązki i oczekiwania.
Ale zdała sobie sprawę, że adaptacja nie musi oznaczać poddania się.
Dorastanie mogło również oznaczać większą selektywność w sposobie spędzania czasu. Mogła priorytetowo traktować relacje, które były dla niej ważne, przestać dążyć do celów, które już jej nie interesowały, i inwestować więcej energii w doświadczenia, które dawały jej poczucie celu.
Nie musiała być ciągle zajęta ani dążyć do niekończących się osiągnięć, aby udowodnić, że nadal jest aktywna.
Czasami starzenie się w dobrym zdrowiu oznaczało odpoczynek bez poczucia winy.
Czasami oznaczało to dokonanie trudnej zmiany, którą odkładała przez lata.
Czasami oznaczało to zaakceptowanie faktu, że jej ciało potrzebuje innych form opieki, jednocześnie nie pozwalając, aby ten fakt definiował granice jej całego życia.
Zaczęła również dostrzegać korzyści, jakie może przynieść doświadczenie.
Wiedziała o sobie więcej niż wtedy, gdy była młodsza. Doświadczyła rozczarowań, poradziła sobie z obowiązkami i nauczyła się, że z wieloma sytuacjami, które kiedyś wydawały się przytłaczające, można sobie w końcu poradzić.
Zaczęła lepiej rozumieć, które relacje ją karmią, a które powodują, że czuje się wyczerpana.
Nie zależało jej tak bardzo na robieniu wrażenia na ludziach, którzy jej dobrze nie znali.
Zmiany te nie wyeliminowały całkowicie jej niepewności, ale dały jej stabilniejszą podstawę do podejmowania decyzji.
Nie musiała już oceniać swojego życia przez pryzmat oczekiwań kogoś młodszego o dwadzieścia lub trzydzieści lat.
Jej cele mogły odzwierciedlać osobę, którą była teraz.
A ta osoba wciąż miała pole do rozwoju.
