Obawiali się, że ludzie będą się śmiać, jeśli zapiszą się na kurs, będą podróżować sami, zmienią karierę lub zaczną randkować później. Obawiali się, że ich zainteresowania zostaną uznane za nierealistyczne lub nieodpowiednie dla ich wieku.
Jej doświadczenie pomogło podważyć założenie, że wszyscy muszą przestrzegać tego samego harmonogramu.
Nie sugerowała, że każda kobieta powinna podróżować po świecie, całkowicie zmieniać swój wygląd lub porzucać dotychczasowe obowiązki.
Zrozumiała, że ludzie mają różne zasoby, obowiązki i umiejętności.
Zamiast tego zachęcała kobiety, aby na początek określiły, co naprawdę chcą zmienić.
Dla jednej osoby może to oznaczać regularne spacery lub dołączenie do lokalnej grupy. Dla innej może to oznaczać naukę jakiejś umiejętności, poznanie nowego przyjaciela lub krótką wycieczkę.
Ktoś inny może musieć ustalić granice w kontaktach z członkami rodziny lub poszukać wsparcia w przystosowaniu się do przejścia na emeryturę.
Działania mogły być różne, ponieważ okoliczności były inne.
Ważne było podjęcie decyzji, aby traktować poważnie własne preferencje.
Przypomniała również, że zaczynanie od nowa nie oznacza odrzucenia wszystkiego, co zrobiono wcześniej.
Lata spędzone na pracy, wychowywaniu dzieci, podtrzymywaniu relacji i wspieraniu innych wciąż miały znaczenie. Te doświadczenia pomogły ukształtować mądrość i perspektywę, które zabrali ze sobą w kolejny rozdział.
Zaczynanie od nowa nie było przyznaniem, że przeszłość została zmarnowana.
Było to uznanie, że przeszłość nie musi determinować każdego przyszłego wyboru.
Przesłanie to znalazło oddźwięk, ponieważ pozwoliło ludziom wyobrazić sobie zmianę bez poczucia, że muszą wymazać swoją historię.
