Niektóre zmiany miały charakter praktyczny. Stała się bardziej aktywna, bardziej świadomie organizowała swój harmonogram i znalazła sposoby na realizację odkładanych na później doświadczeń.
Inne były trudniejsze do zobaczenia z zewnątrz.
Nie czuła już potrzeby uzasadniania każdej osobistej decyzji. Czuła się swobodniej przyznając, że czegoś pragnie po prostu dlatego, że ją to interesuje.
Stała się mniej zależna od zewnętrznej akceptacji.
Nie oznaczało to, że przestała troszczyć się o innych ludzi. Oznaczało to, że nie traktowała już ich oczekiwań jako ostatecznego autorytetu w swoim życiu.
Różnicę można było zauważyć w jej podejściu do nowych możliwości.
Zamiast od razu pytać, czy nie jest za stara, zastanowiła się, czy dana aktywność jest dla niej bezpieczna, wykonalna i ma dla niej sens.
Zamiast zakładać, że będzie się czuła niekomfortowo w nieznanym otoczeniu, dała sobie szansę, aby się o tym przekonać.
Zamiast odkładać realizację każdej osobistej ambicji na bardziej dogodny moment, zaczęła podejmować praktyczne kroki w kierunku osiągnięcia tego, czego pragnęła.
Jej życie nie stało się idealne, ale nabrało większego sensu.
I to było chyba najważniejsze osiągnięcie.
Przestała żyć całkowicie na autopilocie.
Dlaczego jej historia poruszyła inne starsze kobiety
Gdy nabrała pewności siebie, zaczęła dzielić się swoimi doświadczeniami z innymi kobietami, które czuły, że ich życie stało się zbyt ograniczone.
