Pocałowała mnie w policzek i odeszła, zanim zdążyłem ją powstrzymać.
Przez tygodnie po powrocie do domu wierzyłem, że żałuje, że jest ze mną. Zakładałem, że chce o wszystkim zapomnieć i iść naprzód.
Następnie, prawie miesiąc później, po północy zadzwonił mój telefon.
To była Lucía, jedna z najstarszych przyjaciółek Eleny.
„Carlos, jesteś sam?”
Jej opanowany głos natychmiast mnie przestraszył.
"Co się stało?"
„Elena zemdlała w pracy. Jest w szpitalu”.
„Dlaczego do mnie dzwonisz?”
„Ponieważ twój numer widniał na liście kontaktów alarmowych”.
Wtedy Lucía wyjawiła prawdę.
Kilka miesięcy wcześniej u Eleny zdiagnozowano raka szyjki macicy.
Nagle jej notatka z hotelu, koperta z kliniki, jej ostrożne ruchy i krótkie odpowiedzi nabrały sensu.
Wiedziała, że jest chora, kiedy spotkała mnie w barze.
Ale to nie był jedyny sekret.
Nasze spotkanie nie było przypadkowe.
Elena widziała moje nazwisko w dokumentach projektowych związanych z jej ośrodkiem. Wiedziała, że moja firma może mnie wysłać do Cancún i domyślała się, gdzie mógłbym się zatrzymać.
Poszła do baru, mając nadzieję, że spotka mnie jeszcze raz.
Zarezerwowałem najwcześniejszy dostępny lot.
Kiedy dotarłem do szpitala, niebo zaczynało już rozjaśniać się świtem.
Lucía czekała przed oddziałem onkologicznym.
„Jej stan jest stabilny” – powiedziała mi. „Ale lekarze chcą operować”.
„Dlaczego mi nie powiedziała?”
„Bo Elena wolałaby cierpieć w samotności, niż pozwolić komuś obserwować jej zmagania. Wiesz o tym lepiej niż ktokolwiek inny”.
Miała rację.
Kiedy wszedłem do pokoju Eleny, wyglądała na mniejszą i bardziej wyczerpaną niż kiedykolwiek wcześniej.
Jej oczy się otworzyły.
„Lucía do ciebie dzwoniła.”
