Kiedy dostał się do drużyny baseballowej, najpierw powiedział o tym słonecznikom.

W zeszłą sobotę minęło sześć lat, odkąd ją straciliśmy. Patrick obudził się przed wschodem słońca i zapytał, czy możemy przynieść lemoniadę do ogrodu, zanim zrobi się gorąco.

W chwili, gdy wyszliśmy na zewnątrz, zatrzymał się.

Wszystkie słoneczniki zostały ścięte.

Każdy jeden.

Z wyjątkiem jednej wysokiej łodygi rosnącej pośrodku kępy.

Na nim, zawieszone na wstążce, wisiało małe, białe pudełko.

Patrick spojrzał na mnie.

"Mama…"

Ręce mi się trzęsły, gdy rozwiązywałam wstążkę. Kiedy otworzyłam pudełko, kolana prawie się pode mną ugięły.

Część 2: 

W środku znajdowało się zdjęcie dziewczyny stojącej przy polu słoneczników przy drodze. Miała na sobie żółtą sukienkę bez rękawów, a jej obojczyk był odsłonięty w słońcu.

Przez jedną niemożliwą sekundę pomyślałem, że patrzę na Lily.

Patrick wyrwał mi zdjęcie tak szybko, że ledwo zdążyłem zareagować. Patrzył na nie bez mrugnięcia okiem.

„Mamo” – wyszeptał. „To ona”.

Za zdjęciem znajdowała się złożona notatka.

Powinienem był zwolnić. Powinienem był się uważniej rozejrzeć. Ale smutek robi dziwne rzeczy z umysłem. Zobaczyłem tę dziewczynę, starszą i wyższą, i przez chwilę zobaczyłem, jak córka, którą chowałem w sercu, znów staje się realna.

W notatce napisano:

„Ona żyje. Przynieś 40 000 dolarów, jeśli chcesz poznać prawdę”.

Pod spodem był napisany numer telefonu.

„Zadzwoń teraz.”

Nie powstrzymałem Patricka przed wybraniem numeru. Musiałem też usłyszeć, jak ktoś wypowiada imię Lily.

Włączył głośnik telefonu, jego ręce się trzęsły.

Po drugim dzwonku odebrał mężczyzna. Jego głos był cichy i spokojny, niemal wyćwiczony. Powiedział, że wie, co stało się z Lily. Jeśli chcemy poznać prawdę, musimy przynieść czterdzieści tysięcy dolarów w gotówce do motelu Pine Crest następnego popołudnia.

Patrick ledwo mógł mówić.

„Czy ona jest w porządku?”

Mężczyzna zrobił pauzę na tyle długą, by cisza stała się bolesna.

„Ona żyje.”