Sędzia Bennett kontynuował.
„ Dziś ten chłopiec ukradł chleb . Jutro inne dziecko może zrobić to samo . Możemy dalej zapełniać nasze więzienia ludźmi kierowanymi desperacją albo zacząć zapełniać ich domy jedzeniem ” .
Pozwolił słowom opaść .
„Pozwólcie , że zadam wszystkim w tym pokoju proste pytanie : Ilu z was kiedykolwiek było głodnych ?”
Kilka rąk się podniosło .
„ Ilu z was kiedykolwiek poszło spać nie wiedząc , czy następnego dnia będzie miało co jeść ? ”
Pozostało mniej podniesionych rąk .
Sędzia skinął głową .
Ci, którzy nigdy nie doświadczyli tego strachu , powinni być wdzięczni. Ale wdzięczność nigdy nie może przerodzić się w obojętność.
Spojrzał w stronę Adama.
„Ten chłopiec powinien nauczyć się , że kradzież jest zła . Ale powinien też nauczyć się , że proszenie o pomoc nie jest wstydem, że bieda nie odbiera godności i że społeczność go nie opuściła ”.
Nikt się nie odezwał.
Następnie wstała starsza kobieta .
Sięgnęła do torebki , wyjęła pięciodolarowy banknot i położyła go na stoliku , tuż przy drzwiach .
„ Nie mam wiele”, powiedziała , „ale mogę dać ci to”.
Za nią poszedł robotnik budowlany .
Położył obok dziesięć dolarów .
Następnie młoda kobieta dodała dwadzieścia .
Ojciec stojący ze swoją nastoletnią córką dał wszystko , co mógł .
Wkrótce mały stolik zaczął się zapełniać pieniędzmi .
Pięć dolarów.
Dziesięć dolarów.