"I jeszcze jedno ."
"Tak?"
„Jeśli życie kiedykolwiek będzie na tyle łaskawe , że postawi cię w sytuacji , w której będziesz mógł pomóc komuś innemu, nie zapominaj , co się tu wydarzyło ”.
Adam spojrzał na starszego sędziego .
" Nie zrobię tego."
Mając piętnaście lat , nie do końca rozumiał wagę tej obietnicy .
Jednak słowa te pozostały z nim do końca życia .
Rozdział 5 : Długa droga naprzód
Kiedy Adam wrócił do domu , zastał matkę siedzącą w łóżku przy oknie .
Wyglądała na zmartwioną.
"Gdzie byłeś ? "
Stał w drzwiach , trzymając torby z zakupami .
Przez chwilę nie mógł mówić .
Potem zaczął płakać .
Jego matka wyciągnęła do niego ręce.
„Adam? Co się stało?”
Usiadł obok niej i opowiedział jej wszystko .
Chleb .
