„Nie zamierzasz o nią walczyć?”
„Jeśli chcesz Rachel w swoim życiu, poradzę sobie ze swoimi uczuciami. A jeśli nie, nikt cię do tego nie zmusi”.
Hope spojrzała na Rachel.
"Nie idę z tobą."
Twarz Rachel posmutniała.
"Nie prosiłem cię, żebyś dziś wychodził."
„Przyszedłeś tu, oczekując, że to zrobię”. Hope powoli wypuściła powietrze. „Nie nienawidzę cię. Ale powiedziałam ci, że nie jestem gotowa, a ty nie posłuchałeś. Jak mam ci teraz zaufać?”
"Nie prosiłem cię, żebyś dziś wychodził."
Rachel wzdrygnęła się.
Nadzieja podeszła bliżej mnie.
„Jeśli kiedykolwiek się spotkamy, to ja decyduję, kiedy i gdzie. I nie kontaktuj się z mamą za moimi plecami”.
"Dobra."
Wtedy Hope wyciągnęła rękę.
Rachel wyglądała na zdezorientowaną.
„Jak mam ci teraz zaufać?”
"Królik."
Twarz Rachel się napięła.
"Ale..."
"Proszę."
Rachel patrzyła na Bunny'ego przez kilka sekund, zanim go oddała.
Hope przytuliła starego pluszowego królika do piersi.
"Królik."
Nie robiła tego odkąd była mała.
Rachel samotnie szła w kierunku swojego samochodu.
Zanim weszła do środka, odwróciła się.
"Kocham cię."
Hope nie odpowiedziała.
Rachel odjechała.
Rachel samotnie szła w kierunku swojego samochodu.
Przez długi czas Hope i ja staliśmy na frontowych schodach.
W końcu powiedziała: „Czy jesteś na mnie zły?”
"Tak."
