Mówiłem ci, żebyś nie przychodził.
Rachel dała do zrozumienia, że Hope chciała, aby tam była.
Wyraz twarzy Hope'a mówił mi co innego.
Jeden z nich skłamał na temat tego, co miało się wydarzyć.
Uśmiech Rachel zniknął.
Odwróciłem się w stronę Hope.
„Co tu się dzieje? Czy to prawda, że wysłałeś jej Króliczka... że rozmawiasz z nią od lat?”
Jeden z nich skłamał na temat tego, co miało się wydarzyć.
Hope spojrzała na Króliczka w dłoni Rachel.
„Powiedziała, że nic ode mnie nie ma. Że czasami zastanawiała się, czy sobie mnie nie wyobrażała”. Jej oczy się zaszkliły. „Skontaktowała się ze mną, kiedy miałam piętnaście lat. Odpisałam, bo byłam ciekawa. Na początku tylko tyle. Miałam ci powiedzieć…”
"Gdy?"
"Nie wiem."
„Dlaczego? Jestem... twoją matką. Po co trzymać to w tajemnicy?”
"Miałem ci powiedzieć..."
Hope zamknęła oczy.
„Myślałeś, że cię powstrzymam?” – zapytałem.
"NIE."
„To po co to ukrywać?”
Głos Hope'a się załamał.
„Bo wiedziałem, że to cię zaboli. ”
"Myślałeś, że cię powstrzymam?"
Prawie się roześmiałem.
„Więc zamiast tego skłamałeś.”
"Nie wiedziałem, jak ci to powiedzieć."
Rachel zrobiła krok naprzód. „Próbowała cię chronić”.
Hope natychmiast warknęła: „Nie mów za mnie. Nadal nie wyjaśniłeś, dlaczego tu jesteś”.
Rachel się zatrzymała.
„Więc zamiast tego skłamałeś.”
Rachel powiedziała cicho: „Hope, rozmawialiśmy o tym. Mówiłeś, że chcesz się ze mną spotkać, zostać ze mną na chwilę, żebyśmy mogli się poznać…”
„W końcu, nie dzisiaj” – odpowiedziała Hope. „Mówiłam ci, żebyś tu nie przychodził, dopóki nie będę gotowa”.
„Czekaj”. Odwróciłem się do Rachel. „Skłamałaś?”
