Rozmawialiśmy o spędzaniu razem czasu. Dlatego tu jestem.
"Dzisiaj?"
"Dlaczego tu jesteś?"
Wzruszyła delikatnie ramionami. „Na początek. Wspomniała, że zatrzyma się u mnie na jakiś czas”.
Świat się zawęził.
Podniosłem kopertę. „Ty to napisałeś?”
Rachel zawahała się. „Tak.”
„Nadzieja kłamała całe życie? Była noworodkiem, kiedy ją znalazłem. Co to, u licha, ma znaczyć?”
„Ty to napisałeś?”
Rachel odwróciła wzrok. „Trochę przesadziłam. Wiedziałam, że nie wiedziałeś, że się kontaktowaliśmy, i pomyślałam…”
„Chciałeś mnie nastraszyć, zanim jeszcze ze mną porozmawiałeś.”
Ona nie odpowiedziała.
Zagadka w liście została rozwiązana, ale odpowiedź była gorsza, niż się spodziewałem. Znacznie gorsza. Odwróciłem się, żeby spojrzeć na swój dom. Moja córka... czy naprawdę tego chciała Hope?
Zagadka notatki została rozwiązana, ale odpowiedź była gorsza, niż się spodziewałem.
"Claire, proszę."
Słyszałem Rachel za sobą, gdy wracałem do domu.
„Zostań tam”. Wskazałem na schody wejściowe. „Nie wejdziesz do mojego domu, dopóki Hope nie wyjaśni, co się dzieje”.
Zanim jednak zdążyłem chwycić klamkę, drzwi wejściowe gwałtownie się otworzyły.
Moja córko... czy naprawdę tego chciała Hope?
Hope pojawiła się ubrana w krótkie spodenki piżamowe i starą bluzę.
"Mamo?" Spojrzała na mnie zmarszczonymi brwiami.
"Jestem tutaj!" Rachel zrobiła krok naprzód.
Twarz Hope zbladła. Powoli odwróciła się, by spojrzeć na Rachel.
„Rachel! Co tu robisz?”
"Jestem tutaj!"
Rachel uśmiechnęła się słabo.
"Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin."
Nadzieja nie drgnęła.
Mówiłem ci, żebyś nie przychodził.
Te słowa zmieniły wszystko.
