„A może powinienem też przepisać mieszkanie na twoją matkę, żeby mogła zostać pełnoprawną panią tego lokalu – skoro zresztą i tak już się za taką uważa”.

– Ludmiło Anatoliewno – odezwała się Tanya, wychodząc do przedpokoju i starając się zachować spokój – czy mogłaby pani dawać nam znać, zanim pani przyjdzie?

Teściowa, która zdążyła już zdjąć buty i z torbą w ręku zmierzała w stronę kuchni, odwróciła się z wyrazem szczerego zdziwienia.

– A niby dlaczego miałabym dawać znać? Przecież nie jestem obca – odparła, posyłając jej ten swój charakterystyczny uśmiech – taki, który zawsze wyprowadzał Tanyę z równowagi; pełen wyższości, jakby zwracała się do nierozgarniętego dziecka. – Przyniosłam nawet ciasteczka. Dla mojego Olega. No i dla ciebie też, a co tam...

– Olega nie ma w domu, jest w pracy – powiedziała Tania, krzyżując ręce na piersi i obserwując, jak teściowa przejmuje kontrolę nad jej kuchnią, układając ciasteczka na półmisku – tym samym, który sama podarowała im z okazji przeprowadzki.

– Nic nie szkodzi, zje, jak wróci – odparła Ludmiła Anatoljewna, otwierając lodówkę i zaczynając przeglądać jej zawartość. – Znowu pusto. Biedny Oleg, pewnie chodzi głodny.

Tania poczuła, jak narasta w niej dobrze znana irytacja. Zawsze to samo – sugestie, że jest kiepską gospodynią, niedobrą żoną i że nie dba należycie o jej ukochanego synka.

– Ludmiło Anatoljewno – powiedziała Tania, podchodząc bliżej – musimy porozmawiać.

– Oczywiście, kochanie – odrzekła teściowa, zamykając lodówkę i odwracając się w jej stronę. – A właśnie, chciałam wspomnieć o tej nowej lampie w salonie. Zupełnie tam nie pasuje. Widziałam w sklepie taką jedną, wspaniałą...

– Nie o to mi chodzi – przerwała Tania. – Rzecz w tym, że wczoraj wyrzuciła pani część moich rzeczy.

Ludmiła Anatoljewna machnęła lekceważąco ręką, jakby odganiała natrętną muchę.

– A, chodzi ci o te stare szmaty? Po prostu pomogłam ci zrobić porządek w szafie. Te dżinsy były absolutnie nieprzyzwoite – pełne dziur! A bluzki – takie krzykliwe, wulgarne. Olegowi na pewno by się nie podobały.

– Olegowi, powiada pani? – Tania poczuła, że ​​głos jej drży z oburzenia. – Czy przyszło pani do głowy, żeby zapytać, czy ja sobie tego życzę? To moje rzeczy i tylko ja decyduję, co się z nimi dzieje!

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇