Rozległ się metaliczny trzask, a potem szuranie. Sam się odwrócił. Przez kilka sekund słyszałem tylko jednostajne kapanie wody i jego oddech.
„Ktoś tu jest” – wyszeptał.
„Widzisz ich?”
„Nie do końca. Moja latarka nie sięga.”
Wtedy ja też to usłyszałem.
Na początku pomyślałem, że coś ciężkiego ciągnie się po podłodze. Rozległ się mocny odgłos uderzenia o beton, drapanie, a potem kolejne uderzenie gdzieś dalej. Cokolwiek się poruszało, zdawało się nie używać obu stron ciała w ten sam sposób.
Sam powiedział coś pod nosem. Odsunął telefon od ust i ledwo go zrozumiałem.
"Jezus Chrystus."
Wsiadłem do ciężarówki i kazałem mu się wynosić. Nie odpowiedział. Oddychał przez otwarte usta, a dźwięki były coraz bliższe. Rozróżniałem już każdy ruch: mocne uderzenie, drapanie, pauza, a potem kolejny.
Sam cofnął się o kilka kroków.
Wtedy kobieta się roześmiała.
To był krótki, zwiewny dźwięk, który wyraźnie usłyszałem przez telefon. Było w nim coś niemalże ulgi, jakby rozpoznała, kto się zbliża. Nie wiem, dlaczego to przeraziło mnie bardziej niż jej krzyk.
Sekundę później Sam krzyknął, żeby ktoś się odsunął.
Coś uderzyło w metal na tyle mocno, że odsunęłam telefon od ucha. Usłyszałam, jak się potknął, a potem drapał i kilka gwałtownych uderzeń o podłogę. Potem biegł. Jego buty uderzyły o beton, oddech urywał się, a coś, co podążało za nim, wydawało te same nierówne dźwięki, tylko szybsze.
„Cal!”
Powiedziałem mu, że jestem. Zapytałem, gdzie jest, czy widzi wyjście, czy znajdzie jakieś miejsce, żeby zamknąć drzwi. Wyglądało na to, że mnie nie słyszy.
Znałem Sama od jedenastu lat. Widziałem, jak złamał nadgarstek, dostał kluczem francuskim w twarz i wpadł przez spróchniałą podłogę do piwnicy pełnej ścieków. O mało nie stracił dwóch palców w wypadku z windą hydrauliczną, a mimo to żartował z ratownikami medycznymi. Nawet gdy się bał, zazwyczaj miał potem coś mądrego do powiedzenia.
Teraz w jego głosie nie było już nic podobnego.
Z głośnika dobiegł kolejny huk. Coś ciężkiego uderzyło o podłogę i usłyszałem, jak Sam próbuje się podnieść. Jego buty lub dłonie wielokrotnie ślizgały się po czymś mokrym. Potem wypowiedział cztery słowa, które od tamtej pory słyszę we śnie.
„Kim ty, kurwa, jesteś?”
Krzyczał.
Słyszałem mężczyzn krzyczących, gdy zostali ciężko ranni. Znam dźwięk, jaki wydaje ktoś, gdy maszyna zahacza o dłoń albo podłoga zapada się pod nim. To było inne. Brzmiało to tak, jakby Sam zobaczył coś tak odległego, że nie mógł nic zrobić, tylko krzyczeć.
Potem się zatrzymał.
Rozległ się głuchy odgłos, krótki zgrzyt i zapadła cisza.
Wysiadłem z pickupa, nie zdając sobie sprawy, że się ruszyłem. Stałem z otwartymi drzwiami kierowcy, wołając go po imieniu i mówiąc, że jadę. Błagałem go, żeby chociaż trochę hałasował, żebym wiedział, że żyje.
Gdzieś w tym podziemnym pomieszczeniu ciągle kapała woda. Słyszałem ją w oddali, ale Sam nie odpowiedział.
Potem coś wydało mokry odgłos stukania znacznie bliżej telefonu. Rozległ się dźwięk drapania o beton i odgłos przesuwania ciężaru.
Kroki powróciły.
Tym razem zbliżali się wolniej, z tą samą mocą i mniejszym oporem. Zbliżali się, aż to, co ich zmusiło, zdawało się stać tuż obok telefonu Sama.
Przestałem mówić, bo chciałem usłyszeć, co się dzieje. Jakaś głupia część mnie wciąż miała nadzieję, że upadł i ktoś przyszedł mu z pomocą.
Coś dmuchnęło w mikrofon.
To nie był Sam.
Oddechy były wilgotne i nieregularne, z cichym trzaskiem między nimi. Co kilka sekund coś ocierało się o telefon. Słyszałem drapanie, które przypominało drapanie paznokcia po plastikowej obudowie.
Potem usłyszałem dźwięk, który rozpoznałem.
„Hm. Hmm. Hmm.”
Bzyczenie na chwilę ustało, a potem znowu się zaczęło. Słyszałem je w rzeźni, kiedy próbowaliśmy wyprowadzić Seventeena na zewnątrz, i w szpitalu, kiedy myślał, że jego matka nadchodzi.
Wmówiłem sobie, że to może być coś mechanicznego. W niektórych częściach Coldwater wciąż było zasilanie. Rury mogły stukać. Stare silniki mogły wyć. Wiedziałem, że nic z tego nie ma sensu, ale potrzebowałem innego wytłumaczenia.
Z głośnika dobiegł kolejny dźwięk, głębszy i głośniejszy. Mógł to być głos, ale nie mogłem rozróżnić żadnych słów. Był na tyle blisko, że zniekształcał mikrofon, a pod nim słyszałem słabą wibrację, niemal jak silnik pracujący gdzieś w pokoju.
Brzęczenie natychmiast ustało.
Zapadła cisza, po której nastąpił wilgotny, chrapliwy oddech. Potem ktoś zaczął wydawać cichy, uspokajający dźwięk.
To był taki cichy pomruk, jakim uspokoiłby przestraszone zwierzę. Wznosił się i opadał w czułym rytmie. Ktokolwiek go wydał, brzmiał cierpliwie, niemal czule, jakby to, co właśnie przydarzyło się Samowi, dobiegło końca i nikt już nie miał powodu, by się denerwować.
Stałem obok ciężarówki i wsłuchiwałem się w ten dźwięk, aż zdałem sobie sprawę, że wstrzymywałem oddech.
Zawołałem Sama jeszcze raz, ale nikt nie odebrał. Chwilę później połączenie się urwało.
Oddzwoniłem do niego dwa razy i za każdym razem włączyła mi się poczta głosowa. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że o mało nie upuściłem telefonu, wybierając numer alarmowy 911.
Powiedziałem dyspozytorowi, że mój przyjaciel utknął pod Coldwater Packing. Opisałem przepust od strony potoku, właz pod rampą załadunkową i kobietę za zamkniętymi drzwiami. Powiedziałem jej, że coś do niego podeszło i słyszałem, jak krzyczał, zanim połączenie się zakończyło.
Dodała, że funkcjonariusze zostali wysłani po wcześniejszym telefonie Sama i zapytali, czy został zaatakowany.
"Myślę, że tak."
„Słyszałeś inną osobę?”
Pomyślałem o tym zdjęciu, o wielkiej, bladej dłoni spoczywającej na śpiącym chłopcu i jej sześciu palcach.
"Nie wiem."
Zapytała, gdzie jestem. Powiedziałem jej, że jestem w domu, jakieś piętnaście minut od Coldwater. Kazała mi tam zostać i obiecała, że funkcjonariusze skontaktują się ze mną, jak tylko będą wiedzieć coś więcej.
Powiedziałem „ok” i wsiadłem do ciężarówki.
Wiem, jakie to było głupie. Przemyślałem tę decyzję setki razy i nadal nie wiem, czy zrobiłbym cokolwiek inaczej.
Sam był ze mną jedenaście lat. Pomógł mi założyć firmę, kiedy nie było mnie stać na pracownika, pracował w weekendy bez wynagrodzenia, kiedy byliśmy spłukani, i nigdy nie narzekał na godziny, które poświęcaliśmy, próbując utrzymać firmę przy życiu.
Kiedy moja żona odeszła, pojawił się z sześciopakiem i usiadł na ganku, podczas gdy ja narzekałem na rzeczy, które w większości były moją winą. Nie udzielał rad. Po prostu słuchał. Później, kiedy się wyprowadzałem, stał w pustym pokoju Nory, trzymając karton, który zostawiła, i pytał, czy chcę, żeby włożył go do pickupa. Powiedziałem mu, żeby zostawił. Nie pytał dlaczego.
Był dla mnie kimś najbliższym jak brat. Słyszałem, jak krzyczy, i nie miałem zamiaru siedzieć w domu i zastanawiać się, czy gdzieś umiera – może uda mi się do niego dotrzeć.
Byłem jakieś dziesięć minut drogi, gdy zadzwonił mój telefon.
Sam Ortega.
Spojrzałem na ekran i o mało nie zjechałem z drogi. Zjechałem na żwirowe pobocze i odebrałem, zanim ciężarówka się zatrzymała, pytając, gdzie jest i czy jest ranny.
Nikt nie odpowiedział. Słychać było cichy szelest, a potem suchy chrobot. Powiedziałem mu, że policja już jedzie i że wystarczy, że powie mi, gdzie jest. Coś otarło się o mikrofon.
Potem nastąpił głęboki wydech, wilgotny i nierówny, z cichym trzaskiem w gardle. Ponownie zawołałem imię Sama. Przez chwilę wydawało mi się, że słyszę oddech innej osoby w oddali.
Minęło kilka sekund zanim ktoś się odezwał.
Z początku myślałem, że to Sam. Głos był niski i szorstki, a pierwsza próba wyszła tak dziwnie, że nie mogłem jej zrozumieć. Ktokolwiek mówił, zdawał się mieć trudności z wymawianiem dźwięków, jakby usta, które je wypowiadały, nie były przyzwyczajone do tworzenia słów.
