Znaleźliśmy człowieka wychowanego jak zwierzę hodowlane. Kiedy próbowaliśmy uwolnić pozostałych, zaczęli nawzajem się krępować.

Zawahał się.

„Sam. Powiedz mi, że tam nie wszedłeś.”

„Nie miałem zamiaru. Chciałem tylko spojrzeć, ale coś usłyszałem.”

"Co?"

„Ktoś płacze.”

Poszedłem do kuchni, żeby znaleźć klucze.

Słyszał hałas dochodzący z kraty. Początkowo myślał, że to kot, ale potem ktoś wezwał pomoc. Zadzwonił pod numer 911, a dyspozytor polecił mu zostać na zewnątrz i czekać na funkcjonariuszy. Zgodził się.

Potem usłyszał głos ponownie.

„Brzmiało to jak małe dziecko, Cal. Ciągle powtarzali, że chcą wracać do domu”.

Zamknąłem oczy. „Jezu Chryste, Sam”.

„Pomyślałem, że jeśli uda mi się ich znaleźć, powiem policji dokładnie, dokąd mają iść”.

Zdjął kratę i wpełzł do środka. Przepust pod dokiem poszerzył się, a przewody elektryczne i stare rury zwisały z sufitu. Na końcu znajdował się właz, częściowo ukryty za zardzewiałą płytą.

Otworzył je, usłyszał płacz wyraźniej i wszedł do środka. Zamiast kolejnej rury drenażowej znalazł przejście prowadzące głębiej pod roślinę.

„Znalazłeś tę osobę?” – zapytałem.

„Nie. Podążałem za dźwiękiem, ale on się oddalał. Myślałem, że idę w dobrym kierunku.”

Przeszedł przez kilka korytarzy. Niektóre były zablokowane rurami lub starymi maszynami. Inne prowadziły do ​​pomieszczeń pełnych sprzętu, którego nie rozpoznawał. Założył, że przejścia łączą się w pętlę.

Nie, nie zrobili tego.

Teraz nie mógł znaleźć włazu.

Kazałem mu odtworzyć ślady. Próbował, ale woda zalała część podłogi, a każdy korytarz wyglądał tak samo. Powiedział, że znowu zadzwoni pod 911, ale najpierw zadzwonił do mnie, bo znałem ten budynek.

„Tych pokoi nie ma na planach, Sam. Nie wiem, co tam jest.”

„Wiem. Po prostu…”

Przestał mówić. Pod jego oddechem słyszałem kapanie wody, każda kropla niosła dłuższe echo niż wcześniej. W miarę jak rozmawialiśmy, wchodził coraz głębiej do budynku.

„A co jeśli to czyjeś dziecko?” zapytał.

Pomyślałem o zdjęciach, które pokazał mi Vale. Mały chłopiec na tle tej ogromnej, bladej postaci, dziecko w drzwiach, starsza kobieta z rękami zakrywającymi uszy.

Sam też miał córkę. Lily miała osiem lat i zawsze martwił się o wszystko – od tego, co jadła, po to, czy kierowca autobusu sprawdził tylne siedzenia. Kiedyś jechał do domu prawie czterdzieści minut w trakcie pracy, bo Lily zadzwoniła, żeby powiedzieć, że zapomniała pluszowego królika przed nocowaniem.

Zrozumiałem, dlaczego wszedł do środka. Chciałem nim też potrząsnąć.

„Nie pomożesz nikomu, jeśli utkniesz tam na dole.”

„Myślałem, że uda mi się ich wydostać, zanim ktoś wróci.”

„Przed kim wrócił?”

„Nie wiem. Kto ich tu trzyma.”

Kazałem mu się nie ruszać. Zamierzałem skontaktować się z Vale, a on musiał zostać tam, gdzie jest, dopóki policja go nie znajdzie. Zgodził się, ale teraz oddychał ciężej i wątpiłem, żeby usłyszał choć połowę tego, co powiedziałem.

Potem ucichł.

„Sam?”

"Czekać."

Z głośnika dobiegł cichy dźwięk. Myślałem, że to zakłócenia, dopóki nie rozległ się ponownie – cichy, wilgotny, urywany dźwięk, jakby ktoś próbował płakać, nie będąc słyszanym.

Brzmiało to jak głos dziecka.

Sam szepnął, że to ten sam hałas, który słyszał przy kratce. Powiedziałem mu, żeby nie szedł za nim, ale jego buty już drapały po betonie. Płacz stawał się coraz głośniejszy, im bliżej podchodził.

„Hej” – zawołał. „Nie zrobię ci krzywdy. Jestem tu, żeby pomóc”.

Płacz natychmiast ustał.

Coś brzękło i Sam zaklął. Powiedział, że znalazł inny pokój, ze wzmocnionymi drzwiami i małym okienkiem, takim jak te, które widzieliśmy na górze. Powiedziałem mu, żeby go nie dotykał, ale on już patrzył przez szybę.

„Tu jest kobieta.”

Zapytałem, czy jest ranna. Nie mógł stwierdzić. Siedziała pod ścianą, z nogami podwiniętymi pod siebie i nie poruszyła się, odkąd podszedł.

„Czy ona cię widzi?”

"Myślę, że tak."

Podniósł głos i powiedział jej, że nadchodzi policja. Usłyszałem cichy szelest, ale żadnej odpowiedzi. Kiedy zapytał, czy wołała o pomoc, coś zadrapało po drugiej stronie drzwi.

„Cal?”

"Tak?"

„Ona ma na sobie jedną z tych opasek.”

Zaschło mi w ustach. Powiedział, że ma go na nadgarstku, tak jak u Seventeen, ale nie widział numeru. Głowę miała przechyloną pod niewygodnym kątem i nie próbowała wstać ani podejść bliżej do szklanki.

Kazałem mu się wycofać i powiedzieć policji, gdzie ją znalazł. Niezależnie od jej stanu, sam nie mógł jej pomóc.

Nie odpowiedział.

„Sam, słuchasz?”

„Coś z nią jest nie tak.”

Dotarłem już do swojego pickupa. Stałem przy drzwiach kierowcy, ściskając telefon tak mocno, że bolały mnie palce.

"Co masz na myśli?"

„Ona się uśmiecha.”

„Może poczuła ulgę, że ktoś ją znalazł”.

„Nie, Cal. Ona na mnie nie patrzy.”

„Na co więc ona patrzy?”

Usłyszałem, jak jego buty przesuwają się po betonie, zanim odpowiedział.

„Sala za mną.”