Ponieważ życie rzadko jest definiowane przez sposób, w jaki zaczyna się historia.
Czasami najważniejszą częścią jest wszystko to, co dzieje się później.
Poza nagłówkami: najtrudniejsze lata
Kiedy początkowa burza medialnych doniesień i plotek z sąsiedztwa w końcu ucichła, Alfie Patten i Chantelle Steadman — młodzi brytyjscy nastolatkowie, których historia z 2009 r. zszokowała świat — zostali postawieni przed najtrudniejszą rzeczywistością ze wszystkich: cichą, nieustępliwą, pozbawioną blasku codziennością wychowywania dziecka, będąc jednocześnie dziećmi.
Dla Chantelle, mieszkającej pod jednym dachem z matką, która zapewniała jej całodobowe schronienie i wsparcie, ciężar wczesnego macierzyństwa był stromym, zawrotnym krokiem. Podczas gdy jej rówieśnicy spędzali weekendy w centrach handlowych, rozmawiając o muzyce pop i martwiąc się o egzaminy do gimnazjum, harmonogram Chantelle był dyktowany przez sondy, zmiany pieluch i cichy, silny niepokój nastolatki, która próbuje udowodnić, że jest w stanie zapewnić bezpieczeństwo drugiemu człowiekowi.
Alfie, mieszkający nieopodal, próbował odgrywać rolę oddanego ojca. Ale mając trzynaście lat, jego poczucie odpowiedzialności wciąż się kształtowało. Pchał wózek po podmiejskich ulicach, często wyglądając bardziej jak starszy brat wyprowadzający rodzeństwo na spacer niż patriarcha. Obcy gapili się na niego, szeptali za złożonymi dłońmi, a czasem rzucali surowe osądy z przejeżdżających samochodów. Cyfrowy ślad ich sławy z dzieciństwa wisiał nad nimi niczym niewidzialna chmura, sprawiając, że każdy błąd był wyolbrzymiany, każde potknięcie nagłaśniane.
W miarę jak miesiące zmieniały się w lata, ogromne napięcie wynikające z ich wyjątkowej sytuacji zaczęło kruszyć kruchą relację nastolatków. Rzeczywistość była brutalna: dorastali w zupełnie innych kierunkach.
