Później zadzwoniłem do Ryana. Twierdził, że Megan powiedziała mu, iż wiem o ich związku i zgodziłem się na przeprowadzkę.
Kiedy wyjaśniłem mu prawdę, zamilkł. Ostatecznie zgodził się przestać pomagać przy przeprowadzce, dopóki sytuacja się nie wyjaśni.
Następnego ranka porozmawiałem ze szkołą i skonsultowałem się z prawniczką specjalizującą się w prawie rodzinnym. Poradziła mi, żebym zachował wszystkie wiadomości i zajął się kwestią przeprowadzki zgodnie z obowiązującymi procedurami prawnymi.
Tego popołudnia Ryan i matka Megan przyjechali, aby pomóc w pakowaniu. Wyjaśniłem, że nigdy nie wyraziłem zgody na przeprowadzkę.
Matka Megan była w szoku. Ryan przyznał, że uwierzył w historię Megan, i odmówił pomocy w przeprowadzce Ellie.
Wtedy na schodach pojawiła się Ellie.
— Skoro tatuś może zostać, to dlaczego powiedziałaś, że nie może wrócić? — zapytała.
W pokoju zapadła cisza.
Megan uklękła przed córką.
— Powiedziałam coś złego, kochanie. Tatuś zawsze mógł wrócić do domu. Przepraszam.
Ellie rzuciła mi się w ramiona.
Spojrzałem na Megan i powiedziałem:
— Nie musisz już mnie kochać. Ale nie masz prawa sprawiać, żeby nasza córka wierzyła, że przestałem ją kochać.
