Jego córka była w domu.
Jej powrót do zdrowia przebiegał powoli. Musiała na nowo nauczyć się codziennych czynności, odbudować siły i przystosować się do świata, który wciąż się zmieniał, gdy jej nie było.
Tłumy i głośne dźwięki czasami ją przerażały. Zmagała się z jasnym światłem i od czasu do czasu budziła się ze snów o podziemnych komnatach.
Ale nie była już sama.
Ethan odwiedzał ją regularnie, informując o postępach w śledztwie i pytając, czy pamięta coś jeszcze na temat podziemnej cywilizacji.
Klara rzadko o tym mówiła.
Sześć miesięcy po powrocie zgodziła się mu towarzyszyć na punkcie widokowym z widokiem na Blackwood Ridge.
Las znów był zielony.
Ptaki przemieszczały się między drzewami, a promienie słońca oświetlały kręte ścieżki poniżej.
Ethan oparł się o drewnianą poręcz.
"Tęsknisz za tym?"
Klara przez długi czas obserwowała górę.
"Czasami."
"Czy chciałbyś kiedyś wrócić?"
Uśmiechnęła się lekko.
„Nie sądzę, żeby tego chcieli.”
Ethan spojrzał w stronę północnego grzbietu.
„Czy wierzysz, że oni nadal tam są?”
Klara skinęła głową.
"Wiem, że tak."
Sięgnęła do kieszeni kurtki i wyjęła skórzany notes.
Większość stron była uszkodzona, ale jeden rysunek pozostał zadziwiająco wyraźny.
Na rycinie widać podziemne miasto, ogromną kamienną bramę i szereg symboli otaczających wejście.
Na dole strony znajdowało się zdanie, które napisała tuż przed ucieczką:
GÓRY ICH NIE UKRYWAJĄ. ONA ICH CHRONI.
Ethan przyjrzał się rysunkowi.
„Myślisz, że ktoś jeszcze je znajdzie?”
Clara zamknęła notatnik.
„Tylko jeśli zapomnimy, dlaczego pozostali w ukryciu”.
Zaczęli iść z powrotem w stronę szlaku.
Popołudniowe słońce powoli znikało za szczytami, a między drzewami zaczęła unosić się znajoma górska mgła.
Na chwilę Klara przystanęła.
Zwróciła się w stronę wschodniego grzbietu.
Słabe, niebieskie światło pojawiło się pomiędzy dwiema odległymi skałami.
Błysnęło raz.
A potem zniknął.
Ethan tego nie zauważył.
Klara nic nie powiedziała.
Ona po prostu poszła dalej.
Głęboko pod Blackwood Ridge, za zamkniętymi komorami i zapomnianymi podziemnymi rzekami, coś wciąż żyło w ciemności.
Mieszkańcy powrócili do swojego spokojnego świata.
Góra zamknęła ranę.
A świat powierzchniowy dostał kolejną szansę, by pozostawić ich w spokoju.
Ale Clara wiedziała jedną rzecz, której żaden oficjalny raport nigdy nie wyjaśni.
Podziemna cywilizacja nie tylko pozwoliła jej przetrwać.
Powierzyli jej pewien sekret.
A gdzieś, głęboko pod granitem, to zaufanie wciąż żyło.
