Ogłuszająca fala uderzeniowa rozdarła teren wykopalisk. Ziemia rozstąpiła się, wyrzucając w powietrze maszyny, kable i połamane fragmenty betonu.
Ethan został rzucony na ścianę bunkra.
Pokój wypełnił się kurzem.
Światła zniknęły.
Przez kilka sekund nie słyszał niczego poza wysokim dzwonieniem w uszach.
Potem rozległ się inny dźwięk.
Głęboki, donośny szum.
Wydawało się, że dźwięk nadchodzi ze wszystkich kierunków naraz.
Gdy Ethan wyszedł na zewnątrz, zobaczył, że centralny wykop zawalił się, tworząc ogromną szczelinę.
Pęknięcie rozciągało się przez ziemię niczym rana w górze.
Z jego głębin wyłoniło się blade, błękitne światło.
To nie był ogień.
To nie był dym.
Wyglądało to jak świecąca mgła, która poruszała się ku górze wbrew wiatrowi.
Światło rozprzestrzeniło się po wykopalisku, oświetlając uszkodzone maszyny i przestraszone twarze pracowników.
Sterling wyszedł na zewnątrz.
„Co zrobiliśmy?”
Ethan szukał Clary.
Stała na skraju szczeliny.
Na jej twarzy nie było widać zaskoczenia.
To był smutek.
"Klara!" krzyknął.
Odwróciła się ku niemu.
"Nie powinieneś był tu przychodzić."
„Co jest tam na dole?”
Spojrzała w jarzącą się ciemność.
„Wszystko, co próbowali ukryć”.
Pod niebieską mgłą pojawił się nagły ruch.
Coś ogromnego poruszyło się w głębinach.
Szczelina się powiększyła.
Po raz pierwszy Ethan dostrzegł zarysy struktur znajdujących się głęboko pod powierzchnią.
Były wieże.
Mosty.
Ściany.
I coś, co wyglądało na ogromne podziemne miasto.
Potem, gdzieś w środku tego niesamowitego krajobrazu, zaczęła zapalać się seria świateł.
Jeden po drugim.
Jakby cała zapomniana cywilizacja właśnie się obudziła.
Clara podeszła bliżej krawędzi.
„Wiedzą, że już tu jesteśmy” – wyszeptała.
Po przeciwnej stronie szczeliny pojawiła się postać.
Stał zupełnie nieruchomo, oświetlony niebieskim światłem.
Potem pojawił się ktoś inny.
I jeszcze jedno.
Obserwowali powierzchnię.
Ethan podniósł latarkę.
Pierwsza postać podniosła rękę.
Światło wydobywające się z szczeliny nagle stało się intensywniejsze.
I góra zaczęła się poruszać.
