Lata milczenia
Pierwsze tygodnie upłynęły pod znakiem pośpiechu .
Następne miesiące były pełne pytań .
Z biegiem czasu liczba aktywnych poszukiwaczy malała. Operacja zmieniła się z akcji ratunkowej na dochodzenie w sprawie zaginięcia osoby .
Władze przesłuchały turystów , którzy odwiedzili ten obszar. Przeanalizowano dostępne nagrania z monitoringu , sprawdzono pobliskie drogi i przeanalizowano zgłoszenia dotyczące niezidentyfikowanych osób.
Śledczy rozważali kilka możliwości.
Layan mógł wpaść w niedostępną szczelinę .
Mogła stracić orientację i oddalić się znacznie od pierwotnego obszaru poszukiwań .
Ktoś mógł ją spotkać na szlaku .
Albo mogła znaleźć niezbadane przejście prowadzące głęboko w góry .
Jednak każda z teorii napotkała ten sam problem.
Nie było wystarczających dowodów pozwalających na ustalenie , co się wydarzyło .
Pory roku się zmieniły.
Deszcz zalał góry . Strumienie wypełniły się i wylały . Roślinność porosła ścieżki , które kiedyś były starannie badane .
Nadeszła zima , a po niej kolejna wiosna .
Minęły dwudzieste urodziny Layana .
A potem jej dwudzieste pierwsze.
Jej koledzy ze studiów ukończyli studia.
Niektórzy znaleźli pracę. Inni kontynuowali naukę . Nieliczni przeprowadzili się do innych miast.
Mahmoud oglądał w Internecie zdjęcia z uroczystości ukończenia szkoły .
Próbował wyobrazić sobie swoją córkę wśród nich , stojącą w czapce i todze ze swoim znajomym uśmiechem .
Kiedyś obiecał jej , że zrobi sto zdjęć w dniu , w którym otrzyma dyplom .
Zamiast tego trzymał jej ostatnie zdjęcie przy łóżku .
Na zdjęciu widać Layan uśmiechniętą w słońcu , z aparatem zawieszonym na szyi .
