Dlaczego uśmiechnęła się bez mrugnięcia okiem
Szczególnie zaniepokoił badaczy wyraz twarzy Layan , gdy ją odkryli .
Uśmiechała się nieustannie .
Pozostała nienaturalnie nieruchoma .
A gdy światło latarki oświetliło jej twarz, prawie nie zareagowała .
Niektórzy początkowo interpretowali jej pojawienie się jako dowód czegoś tajemniczego .
Jednak lekarze i psychologowie , którzy ją badali, podeszli do tego zachowania inaczej.
Brali pod uwagę skutki długotrwałej izolacji , stresu , lęku i narażenia na nietypową sytuację społeczną .
Layan wyjaśniła , że przyzwyczaiła się do słabego oświetlenia jaskini .
Bezpośrednie promienie światła wydawały się przytłaczające.
Przez lata utrzymywała kontakty głównie z jedną osobą .
Kiedy nagle pojawiło się kilku nieznajomych , którzy głośno mówili i świecili jej latarkami , nie wiedziała , jak zareagować .
Uśmiechnęła się, bo była przestraszona .
Pozostała nieruchoma , ponieważ próbowała zrozumieć , czy spotkanie było prawdziwe .
I nie zdawała sobie sprawy , jak rzadko mrugała w tych momentach .
Lekarze nie traktowali tej pojedynczej obserwacji jako dowodu na postawienie konkretnej diagnozy .
Zamiast tego wzięli pod uwagę jej stan zdrowia , historię osobistą i reakcje emocjonalne .
Znacznie poważniejszym problemem był jej strach przed wyjazdem .
Layan wyjaśniła , że wielokrotnie wyobrażała sobie ratunek.
Ale ilekroć wyobrażała sobie powrót na powierzchnię , czuła się przytłoczona .
„A co jeśli wrócę i wszystko będzie inne ?” – zapytała .
„A co jeśli nikt mnie nie rozpozna ?”
„A co jeśli mój ojciec po tym wszystkim nie będzie chciał mnie widzieć ? ”
Pytania te pokazały , że jej strach nie ograniczał się wyłącznie do fizycznych zagrożeń czyhających w jaskini .
Bała się świata , który istniał nadal bez niej .
Minęły trzy lata .
