Zniknęła w górach na 3 lata

Ostatecznie oficjalne poszukiwania zawieszono.

Oakhaven powoli wracało do normy, ale Thomas nigdy nie pogodził się z myślą, że jego córka odeszła. Nadal odwiedzał górę, nosząc jej stare zdjęcie w kieszeni kurtki.

Minęły trzy lata.

Aż nagle, w burzliwy wtorek w listopadzie 2026 roku, wydarzyło się coś, czego nikt w Oakhaven nie potrafił wyjaśnić.

Szeryf Ethan Miller przeglądał dokumenty w swoim biurze, gdy nagle zatrzeszczało radio alarmowe.

„Dyspozytor, tu Posterunek Strażników Nr 4. Mamy kogoś na wschodnim krańcu.”

Ethan spojrzał na zegar.

"Czy ktoś jest ranny?"

Zapadła cisza.

„Możliwe. Wygląda na wyczerpaną. Jej ubranie jest mocno zniszczone.”

„Czy masz jej dowód tożsamości?”

Nastąpiła kolejna pauza, tym razem dłuższa.

„Mówi, że nazywa się Clara Vance.”

Ethan na chwilę przestał oddychać.

Osobiście brał udział w pierwotnych poszukiwaniach. Pamiętał Thomasa Vance'a stojącego obok namiotu dowódczego i zadającego to samo pytanie każdego ranka.

Czy coś znaleźli?

Czy ktoś ją widział?

Czy była jeszcze szansa?

Ethan złapał kluczyki i wybiegł na zewnątrz.

W ciągu kilku minut jego radiowóz pędził krętą górską drogą.

Kiedy dotarł do stacji straży leśnej, przy wejściu stało kilku funkcjonariuszy. Ich miny były niezwykle poważne.

W środku, pod zimnym światłem świetlówek, siedziała kobieta owinięta w stary koc.

Jej włosy były długie, splątane i poprzecinane jasnymi pasmami. Twarz miała szczupłą, skórę pokrytą zadrapaniami, a dłonie wyglądały na mocno zniszczone.

Ale oczy były nie do pomylenia.

"Clara?" wyszeptał Ethan.

Powoli podniosła głowę.

Przez kilka sekund po prostu patrzyła na niego.

Następnie skinęła głową.

Ethan podszedł ostrożnie.

„Clara, to naprawdę ty. Nie ma cię od trzech lat. Myśleliśmy…”

„Nie mów tego” – przerwała.

Jej głos był suchy i słaby, jakby od bardzo dawna nie mówiła normalnie.

Ethan przysunął krzesło bliżej.

"Gdzie byłeś?"

Clara spojrzała w stronę okien stacji.

Deszcz uderzał w szybę, a gdzieś na zewnątrz luźna metalowa okiennica trzeszczała na wietrze.

„Tam na górze” – szepnęła.

"Na górze?"

"NIE."

Przełknęła ślinę z bólem.

"Pod tym."

Ethan wymienił zdezorientowane spojrzenia ze strażnikiem.

Clara sięgnęła po mały skórzany notes, który leżał jej na kolanach. Okładka była popękana, brzegi pociemniały od wilgoci, a strony były spięte cienkimi sznurkami.

„Musisz mnie posłuchać” – powiedziała.

„Oczywiście. Najpierw zapewnimy ci pomoc medyczną.”

„Nie. Nie rozumiesz.”

Jej palce zacisnęły się na notatniku.

„Wiedzą, że przyjechałem.”

Ethan pochylił się do przodu.

"Kto wie?"

Wzrok Clary powędrował w stronę sufitu.

Po raz pierwszy odkąd weszła na stację, wydawała się autentycznie przerażona.

„Usłyszeli, że drzwi się otwierają.”

Zanim Ethan zdążył zapytać, co miała na myśli, światła zamigotały.