Zniknęła w górach na 3 lata

Niektóre obszary zdawały się zawierać formacje krystaliczne, które wytwarzały własne światło. Inne były wypełnione niezwykłymi roślinami i grzybami, które przetrwały bez światła słonecznego.

Mieszkańcy wypracowali sposoby pozwalające im żyć w tym środowisku bez konieczności polegania na świecie powierzchniowym.

Clara była przekonana, że ​​ich cywilizacja pozostała ukryta, ponieważ otaczające górę struktury geologiczne chroniły ją przed ingerencją z zewnątrz.

Ale konstrukcje te nie były niezniszczalne.

Prace górnicze uszkodziły górne komory, zdestabilizowały przejścia i osłabiły masywną kamienną barierę w pobliżu środka sieci podziemnej.

Tą barierę Klara nazywała Dolną Bramą.

Nie wiedziała dokładnie, co pierwotnie miało tam się znajdować.

Ale rozumiała, dlaczego mieszkańcy obawiali się jego zniszczenia.

„Dlaczego pozwolili ci z nimi zamieszkać?” zapytał Ethan.

Clara spojrzała w stronę świecącego miasta.

„Kiedy upadłem po raz pierwszy, mogli mnie zostawić na pewną śmierć. Zamiast tego mi pomogli”.

Wyjaśniła, że ​​mieszkańcy początkowo trzymali się na dystans. Obserwowali ją z ukrytych przejść i zostawiali jedzenie i wodę tam, gdzie mogła ich znaleźć.

Z czasem nauczyła się rozpoznawać pewne gesty i dźwięki.

Byli ostrożni, ale nie wrogo nastawieni.

Najwyraźniej spotkali już wcześniej ludzi, choć szczegóły na ten temat pozostają niejasne.

Clara wierzyła, że ​​mieszkańcy niegdyś utrzymywali ograniczony kontakt ze światem powierzchniowym. Jednak pokolenia ludzkiej ekspansji, wykopalisk i wydobycia surowców przekonały ich, że pozostanie w ukryciu jest bezpieczniejsze.

Podziemna cywilizacja nie miała zamiaru podbijać powierzchni.

Chcieli chronić swój dom.

A Clara stała się jedyną osobą, która wystarczająco dobrze rozumiała oba światy, by ich ostrzec.

„Dlatego wróciłeś?” zapytał Ethan.

Skinęła głową.

„Nie uciekłem, bo w końcu byłem wolny. Wróciłem, bo drzwi się wyważyły”.

Nagłe drżenie przerwało ich rozmowę.

Szczelina nieznacznie się powiększyła.

Część podziemnego mostu zawaliła się i zniknęła w ciemności.

Postacie poniżej zaczęły się poruszać.

Ich niebieskie światło zmieniało się szybko, tworząc wzory na ścianach jaskini.

Klara słuchała.

Potem jej wyraz twarzy uległ zmianie.

„Każą nam odejść.”

"Dlaczego?"

Spojrzała w stronę głębszej komnaty.

„Ponieważ coś się rusza za bramą.”

Sterling cofnął się.

"Co to znaczy?"

Klara nie odpowiedziała.

Ziemię przeszyły silne wibracje.

Niebieska mgła nagle cofnęła się w kierunku szczeliny, jakby pociągnięta niewidzialnym prądem.

Daleko w dole ogromna konstrukcja zaczęła się poruszać.

Ogromne kamienne drzwi pojawiły się ponownie.

Jego powierzchnia była pokryta tymi samymi symbolami, które Clara narysowała w swoim notatniku.

Ale teraz pęknięcie przechodzące przez jego środek było o wiele większe.

Coś naciskało na niego z drugiej strony.

Ethan widział, że kamień lekko się wygina.

„Czy oni mogą to powstrzymać?” zapytał.