Niektóre obszary zdawały się zawierać formacje krystaliczne, które wytwarzały własne światło. Inne były wypełnione niezwykłymi roślinami i grzybami, które przetrwały bez światła słonecznego.
Mieszkańcy wypracowali sposoby pozwalające im żyć w tym środowisku bez konieczności polegania na świecie powierzchniowym.
Clara była przekonana, że ich cywilizacja pozostała ukryta, ponieważ otaczające górę struktury geologiczne chroniły ją przed ingerencją z zewnątrz.
Ale konstrukcje te nie były niezniszczalne.
Prace górnicze uszkodziły górne komory, zdestabilizowały przejścia i osłabiły masywną kamienną barierę w pobliżu środka sieci podziemnej.
Tą barierę Klara nazywała Dolną Bramą.
Nie wiedziała dokładnie, co pierwotnie miało tam się znajdować.
Ale rozumiała, dlaczego mieszkańcy obawiali się jego zniszczenia.
„Dlaczego pozwolili ci z nimi zamieszkać?” zapytał Ethan.
Clara spojrzała w stronę świecącego miasta.
„Kiedy upadłem po raz pierwszy, mogli mnie zostawić na pewną śmierć. Zamiast tego mi pomogli”.
Wyjaśniła, że mieszkańcy początkowo trzymali się na dystans. Obserwowali ją z ukrytych przejść i zostawiali jedzenie i wodę tam, gdzie mogła ich znaleźć.
Z czasem nauczyła się rozpoznawać pewne gesty i dźwięki.
Byli ostrożni, ale nie wrogo nastawieni.
Najwyraźniej spotkali już wcześniej ludzi, choć szczegóły na ten temat pozostają niejasne.
Clara wierzyła, że mieszkańcy niegdyś utrzymywali ograniczony kontakt ze światem powierzchniowym. Jednak pokolenia ludzkiej ekspansji, wykopalisk i wydobycia surowców przekonały ich, że pozostanie w ukryciu jest bezpieczniejsze.
Podziemna cywilizacja nie miała zamiaru podbijać powierzchni.
Chcieli chronić swój dom.
A Clara stała się jedyną osobą, która wystarczająco dobrze rozumiała oba światy, by ich ostrzec.
„Dlatego wróciłeś?” zapytał Ethan.
Skinęła głową.
„Nie uciekłem, bo w końcu byłem wolny. Wróciłem, bo drzwi się wyważyły”.
Nagłe drżenie przerwało ich rozmowę.
Szczelina nieznacznie się powiększyła.
Część podziemnego mostu zawaliła się i zniknęła w ciemności.
Postacie poniżej zaczęły się poruszać.
Ich niebieskie światło zmieniało się szybko, tworząc wzory na ścianach jaskini.
Klara słuchała.
Potem jej wyraz twarzy uległ zmianie.
„Każą nam odejść.”
"Dlaczego?"
Spojrzała w stronę głębszej komnaty.
„Ponieważ coś się rusza za bramą.”
Sterling cofnął się.
"Co to znaczy?"
Klara nie odpowiedziała.
Ziemię przeszyły silne wibracje.
Niebieska mgła nagle cofnęła się w kierunku szczeliny, jakby pociągnięta niewidzialnym prądem.
Daleko w dole ogromna konstrukcja zaczęła się poruszać.
Ogromne kamienne drzwi pojawiły się ponownie.
Jego powierzchnia była pokryta tymi samymi symbolami, które Clara narysowała w swoim notatniku.
Ale teraz pęknięcie przechodzące przez jego środek było o wiele większe.
Coś naciskało na niego z drugiej strony.
Ethan widział, że kamień lekko się wygina.
„Czy oni mogą to powstrzymać?” zapytał.
