Zniknęła w górach na 3 lata

Uczymy się żyć w świetle​

Pierwsze tygodnie Layana w domu okazały się nieoczekiwanie trudne.

Mahmud wyobrażał sobie , że sprowadzenie córki z powrotem zakończy koszmar .

Wkrótce zrozumiał , że odnalezienie jej to dopiero początek .

Miała problemy z zatłoczonymi pokojami.

Dzwonek telefonu ją zaskoczył .​​

Nieoczekiwani goście wywoływali u niej niepokój.

W nocy budziła się czasami zdezorientowana i sięgała do ściany obok łóżka , jakby spodziewała się poczuć pod palcami chłodny wapień .​

Nie lubiła spać przy całkowicie zamkniętych drzwiach .

Uważała , że ​​praca w supermarketach jest męcząca.

Po latach jedzenia prostych posiłków i życia z niewielką ilością rzeczy , widok jasno oświetlonych półek pełnych setek produktów przytłoczył ją .​​​

Jej ojciec starał się , aby wszystko było komfortowe .

Kupił jej nowe ubrania .

Przygotował jej ulubione potrawy .

Zaprosił krewnych , aby powitali ją w domu.

Jednak Layan szybko się wyczerpał.

Pewnego wieczoru , po wyjściu kilku gości , usiadła przy kuchennym stole i zaczęła płakać .

Mahmoud pospieszył w jej kierunku.

"Co się stało?"

"Nic."

"Czy coś Pana boli?"

Potrząsnęła głową .​

"Więc powiedz mi."

Miała problem z wyjaśnieniem.

„Wszyscy chcą , żebym był szczęśliwy.”

Mahmoud usiadł obok niej.

" Oczywiście, że tak."

„Ale nie wiem jak .”

Spojrzał na nią .

Otarła oczy .​

„ Przez trzy lata chciałem wrócić do domu . Teraz jestem tutaj i wszystko wydaje się zbyt głośne”.

Mahmoud sięgnął przez stół .

„ Nie musisz być szczęśliwy w każdej minucie ”.

Spojrzała na niego .

"A ty nie?"

"NIE."

„A co jeśli nigdy już nie poczuję się normalnie ? ”

Zastanowił się chwilę, zanim odpowiedział.

„ Wtedy wspólnie znajdziemy nową normalność ” .

Ta rozmowa stała się ważnym momentem w ich związku .

Mahmud przestał próbować wypełniać każdą ciszę .

Zamiast zakładać , że Layan wie , zaczął pytać ją , czego potrzebuje .

Czasami potrzebowała towarzystwa .

Czasami wolała siedzieć sama w ogrodzie .​​

Czasami chciała porozmawiać o jaskini .​​

Innym razem nie mogła znieść dźwięku tej nazwy .​

Stopniowo zaczęło jej się spać coraz wygodniej.

Powróciła do krótkich spacerów.

Znów zaczęła używać aparatu .​

Na początku fotografowała zwykłe przedmioty znajdujące się w domu .

Filiżanka przy oknie .​

Woda deszczowa zbierająca się na liściu .

Promienie słoneczne padające na puste krzesło .

Potem zaczęła fotografować rośliny .

Jej dłonie zdawały się pamiętać pracę , którą kiedyś kochała .

Ostrożnie ustawiła soczewkę , sprawdziła światło i czekała na właściwy moment .​​

Pewnego popołudnia Mahmoud znalazł ją klęczącą obok małego kwiatka w ogrodzie .​

Uśmiechała się .