Zniknęła w górach na 3 lata

Podobało jej się , jak temperatura zmieniała się w zależności od wysokości, jak dzikie kwiaty wyłaniały się ze szczelin w pozornie martwych skałach i jak małe skupiska roślinności mogły rozwijać się w miejscach , które otrzymywały bardzo mało światła słonecznego.

Jej ojciec, Mahmoud , często żartował , że znała więcej nazw roślin niż ludzi .

„ Pewnego dnia skończysz mieszkając w lesie ” – mawiał jej .​

Layan by się śmiał.

„Tylko jeśli las ma dobrą bibliotekę . ”

Pomimo ducha przygody , nigdy nie była lekkomyślna . Sprawdzała szlaki przed ich odwiedzeniem , zabierała ze sobą podstawowy sprzęt bezpieczeństwa i zazwyczaj mówiła ojcu dokładnie , dokąd zamierza iść .

Tego ranka nic się nie zmieniło.

Obudziła się przed wschodem słońca , zjadła skromne śniadanie i starannie ułożyła sprzęt na kuchennym stole .

Aparat cyfrowy . Notatnik . Poradnik do identyfikacji roślin . Kompaktowa apteczka . Kilka torebek z próbkami . Latarka . Woda. Przekąski. W pełni naładowany telefon.

Sprawdziła wszystko dwa razy.

Jej ojciec obserwował ją z progu .

" Znowu idziesz sam ?"

„To znajomy szlak, tato .”

„ Nie o to pytałem .”

Uśmiechnęła się i zapięła plecak .

„To tylko krótka podróż . Potrzebuję kilku próbek do mojego projektu uniwersyteckiego . ”

Mahmud zmarszczył brwi.

„Górom nie zależy na tym , czy szlak jest znajomy”.

„Wiem . Będę ostrożny .”

Podszedł bliżej i przyjrzał się jej twarzy, szukając jakiegoś powodu , dla którego mógłby nalegać , by została w domu.

Ale Layan była podekscytowana . Jej oczy błyszczały z oczekiwania na odkrycie .

"Obiecaj mi, że wrócisz przed zachodem słońca."

Pocałowała go w policzek.

„Nie martw się , tato. Wrócę przed zachodem słońca”.

To były ostatnie słowa , jakie od niej usłyszał przez trzy lata .

O godzinie 8:17 rano kamera monitoringu umieszczona przy wejściu na szlak górski zarejestrowała mały samochód wjeżdżający na parking .​​​​​

Layan wyszła na zewnątrz w butach trekkingowych , ciemnych spodniach i lekkiej kurtce . Jej włosy były związane . Na jednym ramieniu wisiał plecak .

Sprawdziła aparat , poprawiła paski torby i spojrzała w stronę skalistej ścieżki .​​​

Przez kilka sekund stała zupełnie nieruchomo .

Potem zaczęła chodzić .