Zniknęła w górach na 3 lata

Jednak dla Layana wydawały się one niemal przytłaczające.

Podniosła rękę przed twarz .​​​​

Promienie słoneczne dotknęły jej palców.

Ona się na to gapiła .

Potem wyszła na zewnątrz.

Ratownik przykrył jej ramiona kocem .​​​

Inny wskazał jej pojazd medyczny .​

Imran pojawił się kilka minut później.

Zanim zdążył za nią podążyć , podeszli do niego policjanci .

Poprosili go , aby towarzyszył im na przesłuchanie.

Nie stawiał oporu .

Layan zobaczył tę wymianę zdań i od razu się zdenerwował.

„Dokąd go zabierasz ? ”

„Tylko po to , żeby zadać kilka pytań” – odpowiedział oficer .

"On mi nie zrobił krzywdy ."

„ Musimy zrozumieć , co się stało”.

" Uratował mi życie."

Oficer skinął głową .

"Wysłuchamy wszystkiego , co masz do powiedzenia ."

Jednak gdy Imrana wyprowadzano , Layan sięgnął po jego rękaw po raz ostatni .

Spojrzał wstecz .„ Wszystko będzie dobrze” – powiedział .Potrząsnęła głową .​

" Nie wiesz tego."

Twarz Imrana złagodniała.

„Nie” – przyznał . „Ale wierzę w to”.

Następnie zostali rozdzieleni .

Po raz pierwszy od trzech lat Layan opuszczał góry bez niego .​​

Niemożliwy telefon ojca​​

Mahmud był w domu , gdy zadzwonił telefon .

Było późne popołudnie .

Część dnia spędził na przeglądaniu starych dokumentów związanych ze śledztwem w sprawie zaginięcia osoby .​

Numer telefonu był nieznany .

Prawie to zignorował .

Potem odpowiedział .

„Pan Mahmud?”

"Tak."

„Tu oficer Kareem . Dzwonię w sprawie pańskiej córki. ”

Serce Mahmouda zaczęło bić szybciej.

Przez lata odebrał wiele telefonów z informacją o możliwych znaleziskach i niezidentyfikowanych przedmiotach osobistych .

Każdy z nich wzbudził jego nadzieję .

Każde z nich kończyło się rozczarowaniem .

Ścisnął telefon .​

„A co z nią?”

„Wierzymy , że znaleźliśmy Layana ”.

Pokój zdawał się przechylać .

Mahmoud usiadł .

" Co znalazłeś?"

„Znaleźliśmy twoją córkę . Żyje .”

Przez kilka sekund nie mógł mówić .

Potem zaczął kręcić głową .